Mijn wijze Fem

Wat kan je toch veel leren van een kind. Hun blik op het leven en hun praktische benadering van dingen. Volwassenen leven altijd in de toekomst, die denken in long term oorzaak-gevolg. En eventuele zorgen die op termijn zouden kunnen ontstaan beïnvloeden vaak al ons vandaag. Dit heeft vaak tot gevolg dat we vandaag of het nu helemaal niet durven te beleven zoals het daadwerkelijk is en daarmee dierbare tijd onbenut door onze handen laten glippen. Het leven in namelijk niet morgen, maar vandaag, nu. Als er morgen iets gebeurt heb je vandaag nodig om je aan vast te houden, die bewuste momenten zijn je 'fotoboek' om op terug te vallen.

Kinderen kijken anders naar de wereld. Zij leven in het nu en projecteren dingen op vandaag. Toen Fem de vraag werd gesteld wat haar verdrietig maakt als ze denkt aan mama's bultjes gaf ze het antwoord:"dat ze me vandaag niet van school kan halen"... De vraag werd gesteld een paar dagen na mijn chemotherapie, waardoor ik in bed lag. Dat maakte de bultjes voor haar opeens heel concreet en dit had een direct gevolg voor haar; nl dat mama niet op school stond! Als je het haar vandaag vraagt (waag het niet!!) dan zal ze waarschijnlijk zeggen:" ooh, ik ben vandaag niet verdrietig hoor". En dat is precies zoals het hoort te zijn! Ze opent mijn ogen met deze praktische benadering. Neem de dag zoals die komt en laat die niet vervuilen door negatieve what if scenario's. Als ik me vandaag ga focussen op mogelijke gevolgen van mijn ziekte krijg ik acuut de neiging om een anderhalve liter fles Prozac aan m'n lippen te zetten, maar als ik sec naar vandaag kijk voel ik me zo gezond als een vis, word ik Godsgelukkig van die onmogelijke sneeuw en is dit gezin heerlijk aan het genieten van 2 december! Die dag ga ik me toch niet laten afpakken door een eventueel doem scenario!!

x Astrid