Goodbye

Het is goed zo, het verhaal is verteld, zelfs inclusief toegift. Alle emoties passeren nu voor de tweede keer de revue en de conclusie die ik daaruit kan trekken is dat de ervaringen uiteindelijk vrij universeel zijn. Een geruststellende gedachte die deze punt voor mij alleen maar bevestigd.

Het wordt tijd om weer naar morgen te gaan kijken, de draad van het 'normale' leven weer op te pakken (al heb ik geen idee meer hoe dat er ook alweer uitzag, maar dat biedt alleen maar nieuw perspectief). Ik heb sterk de behoefte het boek te sluiten, in elk geval het openbare gedeelte ervan.

Dit blog heeft mij in de storm van gebeurtenissen helpen verwoorden wat er allemaal speelde. Daardoor heb ik aan veel, vaak heftige emoties tekst kunnen geven en voor mezelf de rust in het verhaal kunnen houden. Onze omgeving was altijd uit eerste hand geïnformeerd, waardoor de verhalen niet nog spannender werden dan het al was en het dagelijks leven niet nog meer gedomineerd werd door de kanker dan strikt noodzakelijk.

Wij zijn de afgelopen 21 maanden omringd door zoveel mooie en lieve mensen, daar zijn we allebei helemaal stil van. We hebben op de meeste berichten door alle hectiek niet persoonlijk kunnen reageren, maar hebben elk smsje, berichtje, kaartje, voicemailtje en cadeautje gelezen, bewonderd en vooral gevoeld. En ieder teken van meeleven heeft ons een stukje sterker gemaakt. Zonder onze omgeving en alle mooie en lieve woorden weet ik niet of we zo rechtop hadden kunnen blijven staan. Dank jullie wel klinkt zo nietig voor wat ik eigenlijk voel.

Wij gaan nu weer opbouwen hier en dit gezin rustig laten landen in de normale wereld.

Je kunt het leven nou eenmaal niet regisseren, maar wat je doet met hetgeen je pad kruist kun je wel zelf bepalen. Mij is daardoor nooit iets afgenomen, slechts heel veel gegeven!

x Astrid

Chemo afgerond

De laatste chemokuur is achter de rug; 28 zakken gif verdeeld over 20 dagen verspreid over 10 weken.
Toen het laatste infuus eruit gehaald werd vloeide er toch wat tranen; het is voorbij, het is eindelijk voorbij..

Heel voorzichtig spiek ik even door mijn wimpers en ik zie daar een gezin staan wat in geen enkel opzicht meer lijkt op dat gezin van 21 maanden geleden. Voel een intense brok in mijn keel en kan het wel uitschreeuwen van verdriet, pijn en boosheid. Alsof ik het opeens allemaal mag voelen.

Maar dat is niet het enige wat ik voel, ik voel ook ongelooflijk veel trots en bewondering voor Daan en onze kinderen. De kinderen zijn ongelooflijk stoer en sterk gebleven, buigen steeds mee met de wind die waait; passen zich aan en gaan weer door. Ze hebben in hun jonge leventje al zo verschrikkelijk veel bereikt en bewezen, ik ben diep van ze onder de indruk en ze verdienen wat mij betreft alle 3 de ultieme hoofdprijs!
Daan heeft de afgelopen tien hel-weken doorstaan zonder ook maar 1x een zucht te slaken. In stilte en in zijn eigen cocon. Vanmiddag ging de deur weer open en hij is meteen vertrokken naar een feestje!

De kinderen hebben, in tegenstelling tot ons volwassenen, de 4 kuren volledig onafhankelijk van elkaar beleefd. Zij overzien niet het geheel van een behandeling en kunnen daardoor niet anticiperen op ziek zijn, beter voelen, weer ziek zijn etc.. Daardoor verrast het ze iedere keer weer opnieuw ondanks de uitleg vooraf (zien is pas geloven/begrijpen). Dat maakte dat iedere chemoweek als een opzichzelfstaande gebeurtenis werd ervaren en de emoties dus ook steeds opnieuw en als nieuw werden beleefd.
Vanmiddag hebben we met z'n 5-ven alles concreet afgesloten met veel Jip & Janneke champagne en het hele Appie borrel arsenaal! Het was een heerlijk feest!

Over 3 weken krijgt Daan een ct scan om de situatie opnieuw in kaart te brengen. De arts is bijzonder positief en maakt zich geen zorgen. Wij dus ook niet.
Mijn scans hebben ook een kleine promotie ondergaan; er zit vanaf nu 3 maanden tussen de scans!

Helaas hebben nu de eerste patiënten in NL te horen gekregen dat ze geen Yervoy voorgeschreven krijgen. De oncologen vechten voor het medicijn en zijn in conclaaf met diverse partijen om op zeer korte termijn tot een voorlopige oplossing te komen.

x Astrid

Een magnum it is!!

Gisteravond laat onverwacht toch de uitslag van de Pet/ct scan gekregen en die is helemaal schoon!! En net gehoord dat de mri scan van mijn hoofd ook helemaal goed is! Merk aan een voorzichtige glimlach bij mijn radiotherapeut dat hij er ook beetje bij beetje steeds meer vertrouwen in begint te krijgen!

De champagne is open en het smaakt naar meer....heel veel meer!!

x Astrid

Kwartet

"In de categorie talismannen,... heeft u voor mij..... een kaarsje?"

Morgenochtend weer een Pet/ct scan en ik besef me opeens dat we letterlijk nog geen enkel glas champagne hebben gedronken op mijn complete response, zo rechtstreeks zijn we in het volgende 'project' gedoken. Als een totaal natuurlijke vanzelfsprekendheid bestaat het onderwerp van de een op de andere dag niet meer.

Tot vandaag, want voel nu de spanning ineens binnenkomen. Opeens is daar 'ook nog' het andere verhaal waar ik even niet omheen kan, waarvan de status opnieuw bepaald gaat worden morgen en donderdag. Heel even weer dringt de realiteit in z'n volle omvang tot me door en ben ik opzoek naar een veilige plek die even helemaal nergens lijkt te zijn...

In een bijna-paniek moment vraag ik me af of dat uitgestelde champagne feestje zich wel nogmaals voor gaat doen. Besef me opeens dat we moeten voorkomen dat we deze speciale gebeurtenis (hoe begrijpelijk ook) niet nogmaals ongemerkt mogen laten passeren.

"In de categorie mousserend,.....heeft u voor mij......een dikke vette magnum!"

x Astrid