Life isn't about waiting for the storm to pass,
It's about learning to dance in the rain!

zondag 30 mei 2010

Rondje eerste hulp

Afgelopen week 3 keer de EHBO bezocht; een keer met Christiaan, 1 keer met Fientje en 1 maal met Iep. Christiaan werd verdacht van acute blindedarmontsteking (was gelukkig niet het geval, maar heftige buikkrampen). Josephine had een glijbaan gebouwd van ons terras naar het grasveld en is met haar gezicht op de rand van het terras terecht gekomen. Dat hebben ze moeten plakken (bij het uitkleden s'avond viel er een tubetje huidlijm uit de broekzak van mevrouw...). En Iep had een duif gevangen en deels op geknaagd, had daardoor al 4 dagen last van z'n maag en begon daarbij veel over te geven. Dus op naar de spoedpoli voor dieren in Amsterdam..... Iedereen doet het gelukkig weer naar behoren!

Vandaag in Joods historisch museum in Amsterdam geweest met zelf broodjes bakken als hoogtepunt. (Wisten jullie dat de rode kleurstof die gebruikt wordt om voedsel te kleuren, bv voor M&M's, gemaakt wordt van het bloed van bladluizen....AAHHHH, wij eten vanaf vandaag dus ook kosher!

De onderzoeken komen nu dichterbij (8 en 9 juni). Voel me enorm goed, heel fit en vol vertrouwen. Zie er desondanks natuurlijk wel tegenop. Die verschrikkelijk stressvolle uitslagen, het wachten op dat telefoontje dinsdag en het wachten in de wachtkamer op woensdag. Ik neem me iedere keer weer voor om voortijdig heel hard weg te rennen, heel ver, zodat ze me niet meer kunnen vinden. Interessant dat je dat dan toch niet doet, want instinctief is het wel het meest natuurlijk om te vluchten voor die doodsangst. Blijkbaar wint het verstand het toch van dat instinct en daarmee de hoop en het diepe geloof in de positieve lange termijn uitkomst. (Daarbij sedeer ik mezelf altijd dusdanig op deze dagen; dus ben dan zo tam als een lammetje en totaal niet vooruit te branden!)

Het blijft dus gewoon bij grootspraak!

x Astrid

dinsdag 25 mei 2010

One of those days

Soms heb je van die dagen die volstrekt anders lopen dan gepland. Vanmorgen vertrok Daan met de kids en vriendjes naar de Efteling, want wij hadden wederom een studiedag. Onze school heeft oprecht het hoogst opgeleide, meest bijgeschoolde personeel dat je je maar kan wensen als ouder, wij draaien nl maar liefst 12 studiedagen in de onderbouw per jaar! Een feestje natuurlijk, want daardoor kunnen we op een dinsdag naar de Efteling, ware het niet dat de helft van NL een studiedag had...

Mijn dag speelde zich af in Bussum en begon met een afspraak die 2 uur uitliep. Daarna door naar de tandarts die met de heerlijke boodschap van een wortelkanaal behandeling door kwam. Vervolgens richting Albert Heijn om daar te constateren dat die sinds afgelopen donderdag niet meer bijgevuld was, altijd fijn als je inkopen moet doen voor een verjaardagfeestje met veel te veel kinderen. Eenmaal thuis gekomen kon ik eindelijk aan de taart voor Christiaan beginnen, ware het niet dat de doos met al mijn decoratiespullen bij een vriendinnetje in de garage staat..!
Na 10 minuten schelden op alle "tegenslagen" van deze dag kon ik de heerlijke conclusie trekken dat het toch een bijzonder goed teken is dat ik me weer zalig kan opwinden over alledaagse nonsense. Om dat te vieren heb ik mezelf maar een groot glas medicinale rode wijn ingeschonken!

Cheers!

x Astrid

donderdag 20 mei 2010

24 mei fietsen voor goede doel

Inmiddels heeft Iep zijn eerste puppy-training achter de rug. Iep is om op te vreten, maar duidelijk geen natuurtalent... Bij binnenkomst vrat Iep bijna een 9 weken oude Maltezer pup op. Daarna werd Iep zelf bijna opgevroten door de Rhodesian ridgeback (ooit gebruikt voor de leeuwen jacht) van de trainster, kortom, de sfeer zat er goed in!

Vandaag groot feest, want Christiaan is jarig. Volgende week geeft hij een feestje en heeft iedereen vertelt dat we naar de Arena gaan om naar Ajax te kijken...dat wordt een grote teleurstelling, want we gaan gewoon koekhappen en zaklopen op t veldje..! Ach ja, er is niks mis met groot dromen in het leven!

Nog even een kleine oproep voor iedereen in het Gooi die nog geen plannen heeft voor 2e Pinksterdag:

Op maandag 24 mei (2e Pinksterdag) vindt een Bakfietsrally plaats om voor het goede doel, de Daniel den Hoed kliniek (kanker centrum van het Erasmus Medisch Centrum Rotterdam) geld op te halen.

Het concept van de dag is eenvoudig, met gezin, vrienden en bakfiets een tocht maken door ons prachtige Naarden/Bussum met allerlei leuke evenementen onderweg. De organisatie wordt verzorgt door een professioneel rally bedrijf - de grote uitdaging wordt om zoveel mogelijk deelnemers te vinden. Deelname kost 50 euro per bakfiets, deze inleg wordt verdubbeld door een aantal sponsoren en komt 100% ten goede aan de Daniel den Hoed kliniek.

Inschrijving kan op http://www.climbforlife2010.nl/home/

Tot slot; het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (Nederlands Kankerinstutuut Amsterdam) opent per 29 mei een "huid en melanoom centrum". Mocht er een verdachte (moeder)vlek zijn, dan kun je daar terecht voor verwijdering, beoordeling en eventuele behandeling.

x Astrid

maandag 10 mei 2010

Een lief gesprek

Gelukkig viel het allemaal mee met de as wolk en zijn we weer terug in Bussum. Uiteraard zijn we vertrokken met strak blauwe hemel en 21 graden..

Kinderen zijn soms heel confronterend. Ik leg net Femmetje in bed en plots is ze helemaal verdrietig. Als ik vraag wat haar verdrietig maakt vertelt ze dat ze me "gewoon heel erg lief vindt" en "zo lief, dat ik er helemaal van moet huilen mama...". Ik heb haar verschrikkelijk stevig vastgepakt en verteld hoeveel ik wel niet van haar houd en dat dat het mooiste compliment is wat ik ooit heb gekregen.
Daarna vertelt Fem me dat ze zeker weet dat ik wel 101 jaar oud word, net als Sinterklaas.. (wat spookt er allemaal door zo'n lief klein bolletje..) Ik heb haar beloofd dat ik daar alles, maar dan ook alles voor zal doen. Al onze tranen worden weer gedroogd en vol vertrouwen is ze heerlijk gaan slapen.

Als ik naar beneden loop overvalt me het afschuwelijke besef dat ik gewoon nog drie kinderen heb die in Sinterklaas geloven! Ze zijn nog zo verschrikkelijk jong. En ik ook; ik ben potverdomme pas 36 en moet nadenken over wat en hoe als het onverhoopt niet goed afloopt. Welke 'afschuwelijke' stiefmoeder een moederrol gaat spelen in het leven van MIJN kinderen. Wie ze zal oppakken als ze vallen, wie er gênant hard zal applaudisseren na een voorstelling of wie er met ze mee huilt bij hun 1e liefdesverdriet. Dat zijn vragen waar je je pas mee bezig hoort te houden als je 80 bent, als je kinderen veilig zijn uitgevlogen zodat je daar geen antwoord meer op hoeft te geven. De gedachte aan hun verdriet en de eventuele beschadiging van hun basis is onverteerbaar, gekmakend. Het maakt me tevens nog strijdvaardiger om deze ziekte te overwinnen. I will.

Fem doet me nogmaals beseffen dat er geen grotere liefde is dan de liefde voor je kinderen; het is de enige liefde die het wint van jezelf. Wat een geschenk.

x Astrid

zaterdag 8 mei 2010

Herfst in de Provence

Inmiddels maken wij letterlijk de openhaard aan met de weerbijlage van het lokale nieuwsblad...het regent dat het giet hier, al 7 dagen lang! (En ja, die fleece trui staat mijn allerliefste heel goed!). De kids springen bij elke halve zonnestraal het zwembad in om daar na een half uur volledig blauw weer uit te komen; ook dat hebben ze overduidelijk niet van mij..!

Nu horen we net op het nieuws dat de luchthavens in Zuid Europa gedeeltelijk of geheel sluiten in verband met de vulkaan op Ijsland...wat een heerlijkheid, de weersvoorspelling is namelijk nogmaals 7 dagen stromende regen hier! We zullen zien.

We hebben het hier verder heerlijk en gezellig. Zijn dag naar Monaco geweest en dag naar Marineland in Antibes (prachtig dolfinarium). Verder een paar keer met de kids gekookt...dat was een groot feest en een heerlijke chaos! Morgen komt een goede vriend van ons met z'n dochters logeren, dus dan stranden we hier gezellig met z'n 8-ten!

Ben inmiddels (ondanks de regen) weer helemaal uit m'n dipje. Concentreer me volledig op mijn gevoel en ga me niet meer laten afleiden door de statistieken. Ik voel zo'n overtuiging dat ik dit ga winnen, ik voel me oprecht heel rustig en grote delen van de dag ben ik niet bezig met mijn "kwaal". Toen 3 1/2 half jaar geleden de melanoom uit mijn rug verwijderd werd heb ik altijd een heel onrustig gevoel gehouden, ondanks de uitstekende prognose. Ik voel me gek genoeg nu een stuk rustiger, heb veel meer vertrouwen dan 3 jaar geleden. Dat gevoel houd ik me aan vast, ik ben niet de eerste voor wie dit goed afloopt!

Ik krijg regelmatig de vraag van mensen of ik nog tips heb ten aanzien van het checken van moedervlekken.
De 3 belangrijkste dingen die ik van alles geleerd heb zijn: zonverbrandingen zijn levensgevaarlijk, al lijkt het zo onschuldig. Smeer jezelf en vooral je kinderen ALTIJD goed in (minimaal factor 30+), dus ook als ze alleen maar naar school gaan. Ten tweede laat een verdachte (moeder)vlek altijd beoordelen door een expert, het vergt namelijk een zeer getraind oog om een melanoom te herkennen. (Nb: 60% van de melanomen ontstaan niet uit moedervlekken). Ga dus naar een dermatoloog die veel melanomen gezien heeft (zoek naar dermatoloog met als expertise gebied huidkanker, je hebt in NL verschillende melanomen poli's). Laat geen biopt nemen, ook al is er wetenschappelijk nooit aangetoond dat dit kwaad kan, de meningen verschillen te veel van arts tot arts. Bij twijfel volledig laten verwijderen. En als laatste, zorg dat de pathologie wordt gedaan door een expert; het is verschrikkelijk complex (zelfs voor zeer ervaren patholoog anatoom) om weefsel te beoordelen op melanomen. Melanomen zijn heel goed te behandelen als je er vroeg bij bent en je kunt de meeste melanomen voorkomen door heel voorzichtig te zijn met de zon. Je bent je eigen advocaat.

Deze dingen zijn bij mij 3 jaar geleden fout gegaan; een dermatoloog met weinig specifieke ervaring die een biopt nam ondanks spoedaanvraag met duidelijke verdenking van mijn huisarts, een patholoog anatoom die een foute beoordeling heeft gemaakt en de biopt als onrustig weefsel aanmerkte met niet schone snijranden ipv melanoom en werderom dezelfde dermatoloog die het inmiddels onrustige litteken van de biopt nog eens drie maanden ging aankijken. Toen ik na 3 maanden ter controle terug kwam besloot hij het onrustige litteken toch te verwijderen, maar hij ging eerst 2 maanden met vakantie...Toen heb ik zelf ingegrepen en is per direct door een chirurg de plek verwijderd. Vol ongeloof hoorde we toen de diagnose.

Het is op dit moment de snelst groeiende vorm van kanker, de afgelopen 5 jaar is het aantal patiënten bij wie een melanoom is gediagnostiseerd verdubbeld en de verwachting is dat dit cijfer de komende 5 jaar nogmaals zal verdubbelen. Dat is tevens de reden dat de pharmaceutische industrie zich nu intensief bezighoudt met onderzoek en het ontwikkelen van nieuwe medicatie.

Nog even een kleine impressie van het feestje hier in de Provence:







x Astrid

zaterdag 1 mei 2010

La douce France

Inmiddels zitten wij heerlijk in Frankrijk. En no worries, het regent hier ook. Daan en ik hebben duidelijk naar verschillende weer-sites gekeken.Toen ik de koffer opende zag ik aan de rechterkant van de koffer alleen maar korte broeken, slippers en t-shirts liggen en aan de linker kant lagen 3 wintersportfleece truien, 1x Uggs, 8 paar dikke sokken en jawel, ook de sjaal is aan gedacht! Ik werd smakelijk uitgelachen, maar ben benieuwd hoe lang het gaat duren voordat er om mijn roze fleecetrui gesmeekt gaat worden!

Fientje is vanmorgen bij de security check op Schiphol officieel betrapt. Christiaan had namelijk gister op Q-day een heel af thans pluche poesje gekocht dat ook nog kon miauwen. Vanmorgen dikke tranen want de batterijen waren verdwenen. Fien werd uiteraard meteen als hoofdverdachte aangemerkt, maar niemand kon dit staven met bewijs. Op Schiphol aangekomen gingen echter alle alarm bellen af toen Fien door het metaal detectie poortje heen liep...en ja hoor, daar kwamen de batterijen tevoorschijn! Wij zijn inmiddels aan het sparen voor ook zo'n poortje thuis...

Daan heeft afgelopen week nog wat woorden gehad met 2 hoogblonde politieagentes. Heel Amsterdam stond vast (what's new) en Daan dacht de file net als de auto voor ons te kunnen omzeilen door een stukje trambaan mee te pakken. Dat ging een tijdje goed totdat de auto voor ons voor een groen licht stil bleef staan. Daan toeteren, zwaaien (zo zullen we het maar noemen) en zwaar geïrriteerd wijzen naar de dames in de auto voor ons. Ging daar opeens een lampje branden: " volgen, politie!" Dat was nou jammer! Ik kwam niet meer bij, Daan is namelijk een totale engel, totdat hij in een auto stapt...!

Inmiddels staat ons huis op funda:
http://www.funda.nl/koop/bussum/huis-74059829-willem-bilderdijklaan-9/

x Astrid