Gister mocht ik 37 worden. Een rare dag waar verdriet en vrolijkheid elkaar afwisselden. Verdriet omdat ik me besef dat het nog maar de vraag is of ik mijn volgende verjaardag ook mag gaan vieren. En vrolijkheid omdat het natuurlijk een groot feest is dat ik 37 jaar ben geworden, want daar hadden de artsen in februari niet op durven inzetten! Daarbij waren mijn 3 kabouters in opperbeste feeststemming, want er stonden 2 taarten op tafel en dat haalt altijd het beste in ze naar boven..! Ben stierlijk verwend met prachtige tekeningen en schilderijen en overladen met lieve berichtjes en mailtjes, many thanks!!!
Dinsdag vertelde onze aupair tussen de thee en de koekjes door dat ze hepatitis B heeft. Dat was even heel erg schrikken want als ik hepatitis oploop dan kom ik niet meer in aanmerking voor het medicijn Ipilimumab en dat zou betekenen dat ik na de chemo uitbehandeld ben. Nou loop je niet zomaar hepatitis B op, maar laten we 't lot niet tarten... Helaas hebben we dus per direct afscheid moeten nemen van haar en dat komt zogezegd op een waardeloos moment aangezien ik nog niet helemaal fit ben, maar so it be.
Afgelopen maandag bleek uit mijn bloed dat mijn tumormarker gestegen was. Die heeft tot nu toe altijd onder de normaalwaarde gezeten en is voor het eerst daarboven gestegen (overigens nog steeds bijzonder lage waarden). Het is iets om nauwlettend in de gaten te houden en de scan van 7 december zal ons meer duidelijkheid verschaffen. Het is echter wel frappant dat de marker is gestegen nadat ik met de chemo ben gestart, dus het zou ook nog ruis kunnen zijn (afvalmateriaal van afsterfend tumorweefsel die de marker beïnvloed.). Het geeft een onrustig gevoel en brengt de onvoorspelbaarheid van de ziekte dichtbij.
Maar niemand heeft ooit beweerd dat je een marathon cadeau krijgt, dus "this is all in the game" zullen we maar zeggen!
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten