Geen verrassingen

Onderzoek weer achter de rug. Gelukkig niets afwijkends gevonden in de dikke darm. Dat betekent dat de tumor of bij de dunne darm zit (minder complexe operatie) of ergens in de buikholte. Ze gaan me in elk geval opereren en de tumor verwijderen, wordt even zoeken, maar dat is geen obstakel gelukkig. Donderdag 30 december hebben we een gesprek met de chirurg die de operatie gaat uitvoeren, dan zullen we de details horen. Hij gaat de operatie uitvoeren met de chirurg die mij in maart ook geopereerd heeft en dat geeft een bijzonder veilig gevoel, hij is onze grote steun en toeverlaat in het AVL.

Kan me niet veel meer herinneren van de colonscopie door de medcijnen die ze hebben toegediend. Het verbaasde me wel dat het op de operatie afdeling plaatsvond en je na het onderzoek ook een tijdje geobserveerd wordt op de verkoeverkamers. Waar de meeste mensen in slaap vallen heb ik schijnbaar 40 minuten lang tegen de arts aan liggen kletsen (ze hebben zelfs extra medicijnen toegediend in de hoop dat ik ergens m'n mond zou houden, maar dat mocht niet baten!). Het is een raar gevoel dat ik me bijna niets meer kan herinneren van gister (medicijn werkt nog paar uur door). Heb gister middag Daan 3x gebeld over de uitslag, want die vergat ik steeds. Na de derde keer (hij zat in een vergadering) heeft hij me vriendelijk doch dringend verzocht even op te schrijven dat de uitslag goed was....(bleek een goede tip!).

Nu eindelijk even niets tot 30 december. Als het goed is word ik ergens in de eerste week van januari geopereerd en heb 4 tot 5 weken nodig om daarvan te herstellen. Daarna een Pet/Ct scan en aansluitend toch beginnen met Ipilimumab (geen meetpunt is ook een meetpunt zullen we maar zeggen).

Afgelopen weekend merkte ik dat alle verschillende scenario's van vorige week z'n tol hadden geeist. Voor het eerst in 10 maanden zat ik er emotioneel heel diep doorheen. Het soms uitzichtloze gevoel en het tegen wil en dank dominerende onderwerp kunnen soms intens verlammen. Verlammen in de letterlijke zin, want je zit op zo'n moment compleet gevangen in jezelf, bent beland in een emotionele vrije val en niets of niemand kan die val op dat moment breken. Maar gelukkig heeft iedere put een bodem (al voelt dat soms van niet) en het goede van een bodem is dat je dan alleen nog maar omhoog kan. Met nu dit onderzoek achter de rug en de rust van de operatie die doorgaat zonder extra verrassingen kan ik me weer op iets concentreren. Ik merk dat die concentratie voor mij heel belangrijk is, want zodra ik een duidelijk punt heb waar we naartoe gaan kan ik het in mijn leven integreren, wordt het een onderdeel van de "dagelijkse" dingen.

Nu eerst bijna kerstvakantie....we gaan een weekje logeren bij vriendjes in Dubai, kan sinds vandaag die gedachte voor het eerst echt toelaten en merk dat ik de hele dag al met een grote smile rondloop; wat een groot kado dat dit door kan gaan!

Klaar voor t kerstdiner op school


x Astrid