Fientje gister in de auto:"mam, ik kan het alfabet boeren...!" ...(?!?)... Ik kijk geschokt in mijn achteruitkijkspiegel en zie daar een klein schattig meisje zitten met 2 vlechtjes in haar haar, een halve duim in haar mond en een hele grote grijns op haar gezicht.... Het resultaat van de opmerking was duidelijk naar alle tevredenheid..!
Daan zijn 2e kuur zit er weer op. Hij heeft zich deze week een heel stuk beter gevoeld dan tijdens de eerste kuur. Het was duidelijk de tumor die hem voornamelijk ziek maakte en die is inmiddels aanzienlijk geslonken. Confronterend hoe kanker je lijf letterlijk kan opvreten.
De bloedwaarden van Daan waren nog steeds aan de lage kant maandag dus hij krijgt vanmiddag (en na de overige 2 kuren) nog een Epo-injectie om zijn beenmerg extra witte bloedlichaampjes te laten aanmaken.
De rust keert langzaam terug hier in huis nu Daan zich zoveel beter voelt en de eerste resultaten zichtbaar goed zijn. Voel wel dat dat gevoel van rust bijzonder fragiel is. Begin september heb ik namelijk weer al mijn scans. Heel even dringt de absurditeit en kwetsbaarheid van alles weer tot me door. Besef me dat als we deze hoofdstukken eindelijk eens mogen afsluiten er van de oude 'levens tekening' wellicht niets dan vage lijnen over zijn. We mogen hopelijk straks een mooi blanco papier pakken en er met nieuwe kleuren een verse tekening op maken. Ik heb er zin in, stroom over van alle plannen!
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten