Je merkt dat ze groter wordt en de situatie beter gaat begrijpen. Dat begrip is confronterend, snijdt dwars door je moederziel en tegelijkertijd heeft het ook iets heel moois.
Dan lopen we hand in hand door de gang van dat grote ziekenhuis en zie ik haar alles in stilte in zich opnemen. Als Daan in het ziekenhuisbed gaat liggen bekommert ze zich continue om hem, houdt alles en iedereen heel scherp in de gaten. Het woord 'trots' benadert de grootheid van het gevoel wat je dan hebt voor je kind geenszins.
Door haar mee te nemen naar een chemokuur voorkomen we hopelijk dat ze een eigen beeld in haar hoofd creƫert van de chemotherapie en het ziekenhuis (die plaatjes zijn nl vaak een heel stuk angstiger dan de werkelijkheid). Nu heeft ze met eigen ogen kunnen zien hoe het ziekenhuis eruit ziet, hoe de medicijnen gegeven worden en het ook best een beetje gezellig is met z'n allen op dat bed met een groot stuk taart! De verpleegkundigen op de afdeling speelden meteen in op haar aanwezigheid, dat maakte alles tot een hele bijzondere dag. En zoals Fem daarna tegen haar jarige nichtje zei:"..nee, niet alleen mijn vader heeft kanker, mijn moeder ook hoor, maar die is gelukkig alweer beter!......Zullen we nu die verjaardagstaart gaan halen??"
Dinsdag 6 september heb ik mijn Pet/ct scan en krijg daarvan 14 september de uitslag (tijdens de chemo van Daan, ach, we zijn er dan toch!). Donderdag 8 september Mri scan in Tilburg met aansluitend het resultaat. Nog even tanden op elkaar en aan het einde van die week vieren we Daans laatste chemo en dan gaan we weer taart halen Fem!
x Astrid
Geen opmerkingen:
Een reactie posten