De situatie is veranderd en daarmee merk ik ook langzaam dit blog. Merk dat mijn eigen ervaringen beschrijven nu Daan alles ondergaat steeds minder fijn voelt. Heb veel te schrijven, maar schrijf het meeste niet meer op. Het betreft nu namelijk niet mijzelf. Mijn ervaringen en belevingen ten aanzien van deze nieuwe situatie zijn ondergeschikt aan het proces waar Daan nu doorheen gaat en het voelt daarom ergens ongepast het uitgebreid over mijn eigen gevoel te hebben. En zijn persoonlijke proces ga ik hier niet beschrijven, dat is van hem.
Dit blog had ook allang afgerond moeten zijn. Had die beruchte woensdag de tekst in mijn hoofd al klaar waarmee ik dit verhaal zou gaan afsluiten. Merk dat ik nu steeds vaker in herhaling val (logisch, want we vallen natuurlijk ook letterlijk in herhaling..), maar dat stoort me opeens, voelt als wiel voor de 2e maal opnieuw uitvinden.
Heb het ook helemaal gehad met die vakantie, of ben ik nu een ontaarde moeder? Kan me ook niks schelen trouwens, ben het nl helemaal zat om iedere ochtend om 6:45 uur de eerste brand al te moeten blussen omdat de ene barbie de bikini van de ander haar barbie heeft 'geleend' zonder te vragen of dat ik wakker word van het pleisterwerk dat van het plafond afbrokkelt want ze zijn weer een paar scènes uit 'Kung Fu Panda 2' aan het naspelen op de verdieping boven ons... En nadat ik dan als een soort feeks die schattige anarchistjes weer tot de orde heb geroepen (ja, I don't do mornings), besef ik me ook hoe leeg mijn eigen emmer eigenlijk is en door wat voor een emotioneel intensieve periode we heen gaan, wij alle 5, ieder op z'n eigen manier.
Niet zielig, maar gewoon even een besef momentje (wat het half naar beneden gekomen plafond weer volstrekt aanvaardbaar maakt gezien de omstandigheden...!)
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten