Vandaag

Merk dat het woord 'genezen' verschillende meningen toekomt. Sommige mensen zijn zeer sceptisch ten aanzien van deze woorden; vinden mij wellicht naïef overkomen doordat ik het woord in mijn context hardop gebruik.

Het zegt iets over de menselijke behoefte aan zekerheid en structuur. Wij denken en leven vaak in 'lange termijn' (zeker mijn generatie), leggen de te halen doelen steeds opnieuw ver weg aan de horizon.
Mijn horizon heeft zich de afgelopen anderhalf jaar verplaatst naar vandaag. Mijn doelen en verwachtingen zijn gericht op nu, want dat kan ik overzien en invullen met kleine zekerheden die weer enig gevoel van controle terug geven.

En vandaag ben ik genezen verklaard, in elk geval tot aan de volgende scans. Vier weken klinkt misschien niet veel, maar het is onnoemelijk groot vanuit het perspectief waar ik vandaan kom. En ik heb geen enkele behoefte om dat weg te relativeren door me nu te gaan focussen op lange termijn zekerheid. Als ik dat doe, laat ik dit mooie moment aan me voorbij gaan. Zekerheid is sowieso een relatief begrip als je ooit met kanker te maken hebt gehad. Die zekerheid moet je zoeken in jezelf, in kleine behapbare dingen en dus als het even kan in vandaag.

Op internet hebben we onderzoeksresultaten gevonden van een fase 1 en fase 2 clinical trial voor Ipilimumab. Van de 143 deelnemers die allen Ipi toegedient hebben gekregen waren er 3 mensen met een complete response. Al deze 3 mensen hebben tot op de dag van vandaag nooit meer iets met de ziekte te maken gehad (respectievelijk, 8 jaar, 5,5 jaar en 5 jaar na de 'complete response' bevestiging).
De onderzoekspopulatie is veel te klein om er wetenschappelijke conclusies aan te verbinden, maar 100% is 100% for now! (Ieder beetje 'zekerheid' pakken we natuurlijk wel mee!!)

Maandag 4 juli heb ik alle scans ingepland staan. S'ochtends Pet/ct en s'middags Mri hoofd in Tilburg met aansluitend de uitslag. Woensdag 6 juli krijg ik in het nki-avl de uitslag van de Pet/ct scan.

Voor nu pak ik het woord genezen met 10 handen aan, dompel mijzelf daar diep in onder en probeer het met man en macht te beseffen en te voelen (wat redelijke uitdaging is na anderhalf jaar 'kong fu fighting'!).

Enne.......

x Astrid