Nieuwe werkelijkheid

Verdriet en emoties zijn persoonlijk. Daar kan je ook alleen maar op je eigen manier mee omgaan. Er zijn zoveel manieren om er mee om te gaan als verschillende personen en niemand kan je vertellen hoe het moet, je moet het ondergaan.

Afgelopen anderhalf jaar hebben Daan & ik op verschillende manieren beleefd, ondergaan en ervaren. Als partner van bekijk je veel dingen vanuit een ander perspectief dan als patiënt. Je hebt allebei je eigen proces, eigen angsten en eigen manier van vluchten uit de boze droom, met daarin natuurlijk een bepaalde overlap.  

Het bittere besef dat ik niet wist hoeveel tijd ik nog zou krijgen om met onze kinderen en ons gezin samen te zijn heeft mijn focus heel sterk in het nu gebracht. Want mocht ik voortijdig afscheid moeten nemen van ze, dan is ons gezinsleven, in deze hoedanigheid, definitief niet meer. Dus iedere normale dag die ik onze kinderen en daarmee ons gezin kan geven is er één. En ik tel graag op in plaats van af.

Ik heb me de afgelopen anderhalf jaar erg geconcentreerd op het normale dagelijkse leven en de ziekte zich daar zoveel mogelijk naar laten schikken in plaats van andersom. Ik ben daardoor weinig actief met de dood bezig geweest, want ik wist gelukkig “vandaag ga ik niet dood”, dus over naar de orde van de dag, zo normaal en alledaags mogelijk.
Die normale dagen bepalen namelijk de stevigheid van de kinderen, die vormen hun veilige basis, dus die hebben de hoogste prioriteit. Hoe meer van dat soort dagen ik, wij, ze kunnen geven, hoe veerkrachtiger en zelfverzekerder ze zullen zijn en daarmee hopelijk in staat emotioneel te overleven indien, God verhoedde, nodig.  

Nu, na dat overweldigende goede nieuws, voelt het alsof ik weer helemaal moet schakelen naar een nieuwe werkelijkheid. En die werkelijkheid is niet diezelfde werkelijkheid als voor de uitzaaiingen. Het voelt alsof ik me opnieuw moet oriënteren op het nieuwe leven. Alsof je door een hele lange tunnel rijdt en aan de andere kant van de berg ziet de wereld er onverwacht (nl niet vooruit gekeken) heel anders uit. Wellicht is het niet de wereld die anders is, maar ikzelf…

x Astrid