Morgen scans en de spanningen vieren hoogtij. Alsof de relatieve ontspanning van de afgelopen 4 weken alle sluizen heeft opengezet. De emmers zijn leeg, emotioneel slepen we onszelf naar morgen, het verstand zal ons er heenbrengen, maar iedere vezel in ons lijf protesteert.
De marathon is voorbij, maar nu pas zie ik de open wonden aan onze voeten en bij het aanschouwen van die wonden dringt het besef van de pijn pas goed door. Maar we moeten het certificaat nog ophalen en die laatste meters naar de jury met de stempels zijn loodzwaar.
Het leven verandert als je zoiets als dit meemaakt. Het verandert je als mens. Ik kan nog niet zeggen hoe het mij verandert heeft, maar weet wel dat als je dingen alsof voor het laatst beleefd je ze voor het eerst pas echt ziet en ervaart. En die ervaring maakt het leven ook nieuw en fris, doet je op een andere manier naar het leven kijken. Ik laat het op me afkomen en zie het als een heel erg groot geschenk.
x Astrid
Geen opmerkingen:
Een reactie posten