Vorige week voor Daan's werk samen weg geweest en met de landing op Schiphol voelde ik letterlijk de adrenaline kraan weer langzaam open gaan; de week van die spannende scan komt nu heel dichtbij.
Die spanning went nooit en hij is altijd groter dan je denkt. Voor mijn gevoel begin ik de dag heel ontspannen en stressloos, maar als ik mezelf dan aan de ontbijttafel op alles wat beweegt kortaf hoor reageren en zelfs de hond mij niet meer aan durft te kijken, besef ik mij dat de meningen over de 'ontspannen toestand' van mama wellicht verdeeld zullen zijn...
En daar gaan we weer het onontkoombare stress circus in...
Het allerergste vind ik het voor onze kinderen. Die op hun 5de, 7e en 8ste jaar met zoveel nare spanningen te maken krijgen. Spanningen die ze, ondanks de uitleg, voor een deel nog helemaal niet goed kunnen plaatsen, maar wel degelijk voelen en meenemen. Vind het soms heel moeilijk dat ook hun leven zo op z'n kop is gezet door mijn ziekte en dat ze daardoor emotioneel een extra zware tas moeten meesjouwen in vergelijking tot hun leeftijdgenootjes.
Als ouders sta je met je rug tegen de muur en het enige wat je kunt doen is dit accepteren en samen met je kinderen opzoek gaan naar hoe ze die zware tas het beste kunnen dragen, zodat hij ze zo min mogelijk zal beknellen of belemmeren. En kunnen alleen maar hopen dat deze extra zware ballast ze uiteindelijk ook wijsheid en kracht voor de toekomst zal brengen.
Vandaag is Daan geopereerd aan een dubbele liesbreuk. Hij is 2 prachtige matjes rijker en van veel pijn verlost gelukkig. Gek om opeens aan de andere kant van het bed te staan. Een beetje machteloos voelde ik me toen hij werd weggereden en erg opgelucht toen hij weer in one piece teruggebracht werd.
Dan besef ik me weer extra hoe zwaar het is voor mijn directe omgeving om steeds maar weer met me mee te gaan en mee te leven en tegelijkertijd niets kunnen doen. Ben ze zo dankbaar.
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten