Zonder me na zo'n dag ziekenhuis altijd graag een beetje af, even alleen zijn (uitdaging in de vakantie), gedachten weer op een rijtje zetten, ontladen. Het is alsof ik dan weer even moet terugschakelen naar het dagelijks leven, naar thuis. In de aanloop naar scans of behandelingen sluit ik mezelf onbewust af voor alles om me heen. Soort van verdedigingsmechanisme wat in werking wordt gezet; concentratie en afstand zijn nodig om mezelf schrap te zetten tegen angst en pijn. Het loslaten van die concentratie en het uitdoen van dat harnas kost ook weer tijd.
Dit merken de kinderen ook. Voor hen is het zo'n periode ook lastig; ik ben fysiek wel thuis, maar mijn gedachten zijn heel ergens anders. In die dagen voelen zij feilloos aan dat de regels niet meer 'streng' bewaakt worden door moeders en kapen meteen het schip!
Als ik dan na een tijdje weer uit mijn cocon kom heerst hier thuis een Villa Kakelbont sfeertje. Om te beginnen wordt er op mijn corrigerende stemgeluid de eerste paar uur überhaupt niet gereageerd. Vervolgens zie ik dat Fem zich mijn gehele make-up verzameling heeft toegeëigend en daar de hele familie mee heeft toegetakeld, oefent Christiaan zijn karate sprongen uit op zijn favoriete zusjes en heeft Fientje de oppas weten te overtuigen van haar groente allergie, dus eet 3x daags slechts brood met hagelslag...
Het doet me beseffen en het doet mij pijn dat ons hele gezin zo vaak moet worstelen met spanningen, angst en onrust en dat dat op ieder van ons 5-ven een eigen impact heeft. Ik ben dan ook zo verschrikkelijk trots op onze 3 kleine anarchistjes, hoe veerbaar ze zijn en hoe ze van iedere situatie weer iets vrolijks kunnen maken. Ze zijn het allergrootste cadeau en mijn bron van inspiratie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten