Eenzaam

Omringd door onvoorstelbaar veel mensen en tegelijkertijd beseffen wat eenzaamheid is.
Deze ziekte leert mij te aanvaarden soms eenzaam te zijn. Een ernstige ziekte hebben is uiteindelijk een heel eenzaam proces. Het is namelijk zo persoonlijk dat het voor geen twee mensen hetzelfde is. Daardoor kan niemand je echt vertellen hoe je dingen moet benaderen, voelen of verwerken. Je moet het zelf uitvinden door het te ondervinden. En dat ondervinden is een continue proces, kent geen pauzes, kent geen tijdelijke escapes. Je zit als het ware letterlijk gevangen; als het bezoek vertrekt ben je weer alleen.

Het leven dat door gaat voelt soms zo 2 ledig. Het geeft heel veel energie en houdt je met 2 benen op de grond. En tegelijkertijd confronteert het je met de continuïteit van je ziekte proces en het niet hebben van escapes in tegenstelling tot je omgeving. Dan voel ik me soms onmachtig en boos, want ik lig aan de ketting en kan al ruim een jaar geen enkele stap zetten. En ik wil zo graag, God wat wil ik graag, wat wil ik graag weer een normaal leven. Dat is eigenlijk mijn allergrootste wens, dat ik weer 7 dagen per week onverdeeld de moeder van mijn kinderen mag zijn.

Je zult het helemaal zelf moeten doen, hoe je het ook wendt of keert. En dat proces is van tijd tot tijd heel eenzaam.

Morgen Ipi 4, daarmee de laatste van deze kuur.
Ben klaar voor de ultieme prison break!

x Astrid