Soms word ik plots overvallen door de vraag of ik er over een paar maanden nog wel ben. Zo ook gister in de Albert Heijn, bij de koekjes. Ik was aan het overwegen welke koekjes ik voor de kinderen mee zou nemen dit weekend. Intensief speurend naar een suikervrij biologisch volkoren koekje (zo een waarbij zeker niet om een 2e exemplaar gebedeld zal worden) kruiste deze vraag mijn gedachten. Daar stond ik, dik betraande ogen en een pak heel vieze biologische volkoren koekjes in mijn hand... Ik bedacht mij dat je ook koekjes-technisch vandaag moet leven en niet morgen, dus heb de hele kar volgeladen met het totale assortiment lekkere koekjes, ijsjes en chips en ben bij thuiskomst onverdeeld benoemd tot de allerliefste moeder van de hele wereld!!
De bijwerkingen zetten door. Woensdag toch naar het ziekenhuis geweest want de klachten namen toe, dus de arts wilde me zien. Mijn arts zei dat het zeer duidelijk Ipi bijwerkingen zijn en voegde daaraan toe dat dat een gunstig teken is; mijn lichaam reageert op het medicijn. Heb nu weer medicijnen gekregen om de bijwerkingen te remmen (ben een soort chemische vergaarbak). Merk dat ik gas terug moet nemen, voel me steeds minder fit (duizelig, misselijk, huidirritaties en vermoeid).
Niet fit voelen maakt gevoelig, gevoelig voor allerlei emoties. Maar ik voel ook irritatie, vooral ten aanzien van de herhaling van dit fenomeen. Het begint een vervelende herhaling te worden van steeds diezelfde emoties, ga ze ook niet meer opschrijven, ben even door de synoniemen heen. Begin ook ongeduldig te worden, wil zo graag door met mijn leven, heb zoveel plannen!
Krijg vaak te horen dat ik eens wat minder moet rennen en vliegen, maar dat 'rennen' is voor mij (buiten t feit dat het in mijn aard zit) ook een soort van overleving. Want juist dat rennen en fulltime bezig zijn met van alles en niets zorgt ervoor dat ik me met 2 handen kan blijven vast houden aan het leven en me er soms zelfs een beetje in kan verstoppen.
x Astrid
Geen opmerkingen:
Een reactie posten