Vind het af en toe een redelijke uitdaging om de normaal zo vanzelfsprekende dingen van alle dag te organiseren. Doordat mijn leven zich iedere keer in zulke kleine, niet repeterende cycli afspeelt (kan o.a. slecht inschatten welke dagen ik fit en minder fit ben) is er van regelmaat geen enkele sprake meer. En als de regelmaat ontbreekt voelt het alsof je iedere dag opnieuw moet zoeken naar die balans en je extra je best moet doen om nog enig gevoel van controle te houden.
Wat is nou eigenlijk geluk, stelde een vriendinnetje vanmorgen. Ik denk dat geluk in jezelf zit. De grote kunst is om het daadwerkelijk te zien. Kinderen worden intuïtief geboren en wij leven in een hele cognitieve maatschappij (dat geeft de mens enige grip op het ongrijpbare en anders zo chaotische leven). We leren kinderen af intuïtief te reageren op situaties (bv krijsend op de grond liggen in de Albert Heijn, want we nemen vandaag geen (lees: niet weer) 6 zakken lolly's mee).
Geluk is niet een verstandelijk proces, geluk is een heel puur gevoel, ook wel intuïtie genoemd. Geluk is immaterieel en je hebt het altijd bij je. Het meest complexe van geluk is de waarneming ervan en daarvoor moet je terug naar die intuïtie die ons volwassenen soms vreemd is.
Ik kan denk ik onbescheiden stellen dat ik in de categorie 'unfortunate people' val. Toch voel ik mij niet zo, want door alle heftigheid in mijn leven ben ik vrijwel volledig teruggeworpen op mijn intuïtie. Er is simpelweg geen ruimte in mijn hoofd voor allerlei afgewogen stap voor stap benaderingen (mijn intuïtie zegt mij dat het 100% goed komt, een statistische redenering vertelt me dat ik daar maar 10% kans op heb.) Die intuïtie maakt emoties heel intens (verkoop af en toe verbaal vis naar willekeurig onaardig persoon), maar het maakt mij ook een heel bewust gelukkig mens.
x Astrid
Geen opmerkingen:
Een reactie posten