Het ene moment wordt mijn emotie volledig beheerst door het dagelijks leven. Beleef ik een totale nervous breakdown omdat mijn kinderen binnen met waterpistolen achter elkaar aanzitten en de verf van de muren aan het schieten zijn..
En het andere moment ben ik over de juni vakantie na aan het denken en besef ik me opeens weer ten volle dat het misschien de laatste vakantie zou kunnen zijn met onze kindjes. En nee, daar gaan we natuurlijk niet van uit, het komt helemaal goed en Ipi gaat absoluut mijn leven redden. Maar ik ben niet naïef en besef me ter degen dat als de medicijnen niet aanslaan en de ziekte opeens de overhand zou gaan nemen het in een paar maanden over en uit kan zijn.
En het andere moment ben ik over de juni vakantie na aan het denken en besef ik me opeens weer ten volle dat het misschien de laatste vakantie zou kunnen zijn met onze kindjes. En nee, daar gaan we natuurlijk niet van uit, het komt helemaal goed en Ipi gaat absoluut mijn leven redden. Maar ik ben niet naïef en besef me ter degen dat als de medicijnen niet aanslaan en de ziekte opeens de overhand zou gaan nemen het in een paar maanden over en uit kan zijn.
Mijn hoofd stroomt af en toe helemaal over van alles. Het steeds schakelen tussen die emoties kost veel energie. Dan voel ik me soms de enige nuchtere op een dronken feestje; dan ben je even heel eenzaam in je beleving van alles.
Woensdag de mri-scan in Tilburg, voel de spanning oplopen, m'n hart zit in mijn keel als ik eraan denk. Rijden daarna door naar Parijs en hebben donderdag gesprek met de arts die een zeer goed overzicht heeft van alle lopende en opstartende clinical trials ten aanzien van melanoom metastasen. Gaan s'avonds schandalig lekker eten en rijden vrijdag weer naar huis.
Het is een mentale marathon en daarbij horen nou eenmaal ongemakken, maar we gaan hem uitlopen no matter what, zèlfs binnen een mooie tijd en de overwinning zal zoet zijn en zal de opgelopen blessures verzachten..
x Astrid
Hallo Astrid,
BeantwoordenVerwijderenJe kent mij niet en ik jou alleen van je blog. Toch zoveel gemeenschappelijjk, zoveel herkenning in je verhalen, dat het me weer diep raakt! Tuurlijk gaat ipi het voor je worden. Wij zullen beiden aantonen wat een goed middel dit is.For sure, maar je bent een mens, die momenteel op de toppen van haar kunnen leeft, en daar past ook onzekerheid bij. Maar dat ga je vast weer omzetten in power, je kunt ook niet anders...
Ik wens je veel sterkte toe voor komende week en hoop dat Parijs verhelderend en hoopgevend zal zijn. Ik blijf je volgen...
Lieve groet, Nathalie Ruijs: mede marathonloopster ;)
Zeg lieve dappere Astrid,
BeantwoordenVerwijderenDeze week wordt weer jouw week, wist je dat al? Vooral woe, do en vrijdag. Dat je het even weet. En de engelen zijn er ook nog steeds, waar je ook bent en wat je ook doet.
Veel liefs, Suus