Energy rush

Sinds de diagnose vorig jaar is mijn leven totaal gefragmenteerd. Ik leef in kleine periodes tussen onderzoeken en behandelingen in.

Maar ik kan vanuit het diepst van mijn hart zeggen dat ik in die 'tussen periodes' LEEF!! Leef in de meest intense zin van het woord. Mijn hoofd tolt dan, mijn spieren doen pijn, mijn hart gaat, dit keer ten goede, als een razende tekeer en ik kan mezelf dan amper bijhouden.

Het voelt zó goed om me goed te voelen dat ik een soort van energy rush beleef. Kan me weer even vol storten op het normale leven en genieten van de dagelijkse 'onbezorgdheid'; geen scans, geen uitslagen, geen nare onderzoeken.
Onbezorgdheid is lastig om echt te beseffen, want als je het bent besef je je het vaak niet genoeg en als het weg is kun je je dat gevoel daardoor niet meer goed voor de geest halen terwijl je er zo vreselijk naar terug verlangt.
Door de wetenschap dat ik aanstaande dinsdag weer een nieuwe dosis medicijnen ga krijgen en dat er vanaf dat moment misschien wel bijwerkingen gaan optreden die mij gaan beperken, ben ik mij heel erg bewust van de vrijheid van vandaag; dat ik alles kan, doe en mag.

Thuis genieten ook de kinderen mee van de nieuwe energie van mama: iedereen wordt nog even gauw gereset voor volgende week (het tijdelijke gebrek aan regie wordt steeds zichtbaarder!). Dus de gesprekken vinden weer keurig op ooghoogte plaats, elke zin begint met:" mama zíet dat jij...." en als de schoenen door de keuken vliegen deelt mama volledig beheerst en invoelend pen en papier uit, want ze willen het vast even van zich af tekenen....(weet niet of deze cursus voor het type Nollen-kinderen is geschreven, maar can't say I didn't try!).

Iep (de hond) was deze week ontsnapt. Na een tijdje zoeken ben ik in de auto gestapt om de buurt uit te kammen met een intens verdrietige Fem en een stuiterende Fien (die had zichzelf de rol van 'Inspector Gadget' aangemeten gewapend met riem, brokjes en tennisbal). Halverwege de zoektocht roept Fientje door de auto: "mam, wat doen we nou als Iep is plat gereden...?"
Fem barstte daarop in een nog hartverscheurender gehuil uit en verweet haar zusje werkelijk alles wat lelijk was...(is er kennelijk ook ingeslopen de afgelopen paar maanden???).

Inmiddels is de hond weer terecht, zijn de meisjes weer verzoend en ik ben me langzaam aan het voorbereiden op de heerlijke sushi van aanstaande dinsdag!

x Astrid