Ipi 2

Ipi 2 kan van het lijstje. De bloedwaarden waren normaal dus de 2e gift Ipilimumab kon worden toegediend. Zelfde ritueel als 3 weken geleden, eerst bloedprikken (nog even die leerling verpleegkundige laten oefenen op mijn toch al getergde aders, die mijn vriendinnetje verweet te geestig te zijn waardoor de naald steeds uit mijn ader schoot..! Nou was ze inderdaad heel grappig, maar 'hou die naald fatsoenlijk vast, woman!!!'). Dan 2 uur wachten, want het bloed moet worden onderzocht en daarna de Ipilimumab (duurt 4 uur; inlopen en na controles).

Kan alles goed 'parkeren' in de tussenliggende weken, maar zodra ik het ziekenhuis binnenloop overvalt de ziekte me iedere keer opnieuw. Dan ben ik opeens weer die kankerpatiënt en dan ook nog een uit de meest sneue categorie. Besef ik me weer even dat ik medicijnen krijg toegediend waar je voor moet zijn uitbehandeld (conventionele therapieën hebben gefaald) en dat ik de gemiddelde levensverwachting al ruim heb overtroffen.

Op een dag als deze vliegt het me allemaal enorm aan en voel ik me heel verdrietig. Ik ben het dan zo verschrikkelijk zat die klote bezoeken aan het ziekenhuis, iedereen die maar te pas en te onpas met naalden in mij zit te prikken, vieze medicijnen naar binnen pompt en gretig luistert naar de door mij ervaren bijwerkingen (is nl nieuw medicijn dus een beetje 'op hoop van zegen'). Ik ben die ziekte zóoo zat, die intense angst en die nare pijn:  IK WIL MIJN LEVEN TERUG; NU!!!

Ik heb het infuus er ook letterlijk in gekeken, wilde vreselijk graag weer naar huis (helemaal toen de man op de kamer naast ons gereanimeerd moest worden na het toedienen van de chemo.... dat komt de sfeer ook niet echt lekker ten goede).

Nu weer (zeer vermoeid) lekker thuis, ziekenhuis ver weg en de nachtmerrie maar weer even in het doosje met de deurtjes dicht. Verheug me op de komende 'tussen weken'.

x Astrid