Angst

Het is voor mensen moeilijk te begrijpen en vooral voor te stellen dat een gezin met het 'zwaard van Damocles' boven het hoofd, het leven het grootste deel van de tijd gewoon net zo beleeft als minder bezorgde gezinnen. Wij maken ons hier nog steeds net zo druk over de kleur van het bordje, de grootte van het snoepje en de hoeveelheid hagelslag van broerlief op 't broodje als voorheen! (Ons gezinsleven speelt zich voornamelijk aan en rond de keukentafel af...)

Ik denk dat bezorgdheid relatief is, dat een mens gemaakt is om zich aan te passen aan het leven waar hij/zij mee te maken krijgt, puur door de oerdrang om te overleven. Je plaatst dingen heel snel in een ander perspectief, past je verwachtingen aan en beleeft het hoogst haalbare in dat nieuwe perspectief weer als ultiem.
En natuurlijk zijn er genoeg momenten dat je je even bewust bent van je nieuwe bril met die aangepaste glazen die je leven hanteerbaar en draaglijk maakt. En af en toe valt hij van je neus en zie je even helemaal niets meer, is alles onduidelijk en overvalt je een gevoel van emotionele chaos. Maar Goddank heeft de natuur ons gezegend met deze prachtige optiek; de mens is in staat, vanuit zijn drang om te overleven, steeds de juiste bril voor zichzelf op te zetten.

Bang zijn is niet erg, sterker nog, je bent een dwaas als je geen angst hebt. Moed is ook niet hetzelfde als niet bang zijn. Moed, zegt Mandela, is er voor zorgen dat je angst niet de boventoon gaat voeren, moed is leren omgaan met je angst.

The fearful die many times before their deaths;
The valiant never taste of death but once.
Of all the wonders that I yet have heard,
It seems to me most strange that men should fear;
Seeing that death, a necessary end,
Will come when it will come.
(William Shakespeare, Julius Caesar, 2. 2)

Kortom, leven in angst ontneemt je t leven en doodgaan moet je zeker niet meer dan 1 keer doen!

x Astrid