Emoties

Onbedoeld kunnen mensen soms hele domme dingen zeggen. En dan heb je ook nog mensen die dat voor anderen goed praten onder t motto 'ach joh, niet zo bedoeld'; alsof ík de onredelijke eikel ben die oversensitief reageert..! (In Leiden hadden we voor 'goede bedoelingen' en 'aardige mensen' een gracht!)

Begrijp heel goed dat ik niet de enige ben met verdriet en angst ten aanzien van mijn ziekte (ben de laatste die dat zal claimen) en dat er veel verschillende manieren zijn om met deze gevoelens om te gaan. Het is niet altijd even makkelijk elkaars 'taal' daarin te spreken, maar dat moet wel het streven zijn. Je moet steeds opnieuw opzoek willen gaan naar de 'vertaling' voor de woorden van de ander en die plaatsen in de context van de omstandigheid.

Een week als vorige week, met scans, uitslagen en eerste gift experimenteel medicijn zijn buitensporig zenuwslopende weken. Ze vallen me iedere keer een beetje zwaarder.
Het kost extreem veel energie om je schrap te zetten en mentaal te wapenen tegen alle emoties. De emoties van anderen zijn in zo'n specifieke week even ondergeschikt, of mensen dat nou leuk vinden of niet. Het is namelijk míjn gevecht, míjn lijf en vooral míjn gezin waar het om gaat. Niemand kan het voor me doen, dus doe ik het op míjn manier, ik zou ook niet anders kunnen, ik ben namelijk letterlijk aan het overleven.

Had gisterochtend opeens een blinde vlek in mijn oog die gelukkig na drie kwartier weer wegtrok. Meteen overleg met het ziekenhuis gehad en dit is inderdaad een mogelijke bijwerking die we goed in de gaten moeten houden. Gelukkig geen last meer van gehad en heel belangrijk, het is te behandelen, dus maak me geen zorgen. Voel me verder goed.

De uitslag dringt heel langzaam een beetje tot me door en geeft me zo'n enorme booster! Al het hele weekend zit t liedje van Gloria Gaynor in m'n hoofd.....I will survive!!

x Astrid