In de sneeuw

Een dag voor de operatie werden we door het wintersport hotel gebeld dat er toch nog een kamer beschikbaar was en onder t motto 'no guts, no glory' hebben we lekker geboekt! De internist dacht eerst dat ik een grapje maakte toen ik vroeg of het ok was om te gaan skiën. Toen hij zag dat ik het meende voegde hij er hoofd schuddend aan toe:"als u mahr niet mit ein open boik terug komt, dahn vind ik alles best, jah!". So....here we are, in de sneeuw, op de ski's! Een heel erg groot kado! Fem & Christiaan vinden het geweldig in de skiklas, het kuikentje echter gedoogd de klas en roept de ganze dag:"ik háát skiën..!" Heb besloten dat ik graag voor de kosten van de psychotherapeut opdraai als ze 17 is en daar nog eens over wil babbelen, maar voor nu wordt er gewoon geskied!

Ondertussen nog even contact gehad met het NKI-AVL over de eerste week van maart. Maandag 28/2 PET-scan en bloedonderzoek, dinsdag 1 maart eerste gift Ipilimumab en woensdag 2 maart gesprek met de internist over de uitslag van de PET en bezoek dermatoloog. Ik zie er niet tegenop, ben ergens heel blij dat we gaan beginnen met deze systeembehandeling, nu gaan we iets starten wat als doel heeft de ziekte in het gehele lichaam definitief uit te roeien. Alle andere behandelingen waren symptomatische behandelingen.

Gister stonden Daan & ik boven aan de piste en hadden tegelijkertijd een besef-momentje. In stilte besefte we ons beide de mogelijkheid van 'de laatste keer'. Diep geraakt en geroerd door die gedachte was het ook zo bijzonder mooi. Zo samen uitkijkend over die prachtige bergen, zonder een woord te wisselen en elkaar toch tot in het diepst van je ziel begrijpen en aanvoelen. Soms kunnen woorden niet op tegen een stilte.

x Astrid