Willekeurig diner

"Mama, ik wil niet dat jij kanker hebt" zei Fem plomp verloren vanavond tijdens het eten. Dat was even schakelen, want ik was Fientje net aan het uitleggen dat ze de doperwten niet in haar neus moest stoppen. Maar zo zijn kinderen, die ervaren dit onderwerp niet als beladen, benaderen het praktisch. Heel verfrissend.

Christiaan was meteen gealarmeerd door het woord 'kanker' en informeerde of dat niet die ziekte is waar je aan dood gaat. Hoewel we het woord kanker vaker gebruiken, was het nu voor het eerst dat er een gerichte reactie kwam op het woord. (Kinderen koppelen vaker grote dingen pas op een ander moment terug).
Ik heb ze uitgelegd dat de meeste mensen gelukkig genezen van de ziekte kanker, maar dat er inderdaad ook mensen aan dood gaan. Fien laat vervolgens Fem & Christiaan nog even zien wat 'dood zijn' is door zichzelf languit in haar bord te storten en daar een tijdje 'levenloos' te blijven liggen..

Ik leg de kinderen uit dat de dokters er alles aan doen om mama beter te maken. Daarom moet mama zo vaak naar het ziekenhuis. Ik vertel ze dat ik na de vakantie ga beginnen met medicijnen die er voor moeten zorgen dat de bultjes, de kanker, nooit meer terug komt.
Christiaan reageert verdrietig en is bang dat ik die dag dan niet thuis ben als hij uit school komt. Fem vraagt hoe ze me de medicijnen gaan geven en maakt zich namens mij zorgen om het prikje. Fientje, inmiddels herrezen uit haar 'sterfscène', vertelt enthousiast en ondersteunend met veel grote gebaren hoe gezond deze medicijnen wel niet zijn.
Er vloeien tranen bij Fem en Christiaan en ik bijt m'n lip bijna stuk om me groot te houden. Ik vertel ze dat het niet fijn is om naar het ziekenhuis te gaan, maar dat ik me ook blij voel dat ik het medicijn ga krijgen, want ik wil heel graag beter worden. Al snel is iedereen het daarmee eens, droogt z'n tranen cq staakt het betoog en gaat opgelucht verder met de dopwerwten.

Het is bijzonder om te zien hoe alle 3 de kinderen anders met de situatie omgaan en vooral hoe snel dit onderwerp ter tafel kan komen en er met dezelfde vaart weer van kan verdwijnen. Inspirerend en confronterend tegelijk.

x Astrid