Het is bizar hoe zo'n ziekte een soort van full time job is. Je hele leven wordt er tegen je zin in door beheerst. Opeens sta je op een rangeerterrein geparkeerd, doe je niet daadwerkelijk meer mee aan het leven. En om je heen raast alles door. Af en toe lift je mee op de intercity van een ander en wordt je weer even meegezogen in die heerlijke energie van het leven, maar dat blijken steeds vaker slechts 'dag tripjes' te betreffen. Ben niet bitter, constateer slechts.
Het is een enorme worsteling om de balans erin te houden voor jezelf. De balans tussen de acceptatie van de situatie, de bijna onbeheersbare vechtlust, het intense verdriet en het diepe besef van je werkelijke,niet materiële, geluk. Tegenstrijdige emoties die met elkaar wedijveren om te mogen overheersen, iedere dag opnieuw. En geen van allen mogen te lang het toneel domineren, want dan zou je zomaar eens labiel en warrig verklaard kunnen worden.... mensen houden nou eenmaal van balans... De ellende van 'warrig' verklaard worden is dat dat rangeerterrein-technisch ook nog eens een soort demotie oplevert (ja, op 't rangeerterrein hebben we ook rangen en standen). Soort regen, drup verhaal.
Over naar de orde van de dag. Ik herstel gelukkig heel voorspoedig. Heb weinig pijn en heb zelfs t gevoel dat alle ingewanden weer hun originele plekje hebben terug gevonden..! Heb mijn huisarts plechtig moeten beloven rustig aan te doen en misschien zit in dat stuk van dit hoofdstuk nog wel de grootste uitdaging. Vandaag 50 cakejes en 100 koekjes gebakken, morgen staat er een grote chocolade taart en een pruimen pudding (gatverdamme!) op het menu...Verveel me verschrikkelijk!!! Dus mocht je willen langskomen en wat mee willen nemen, graag veel bloem, ongezoute boter en suiker, thx!
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Hello As,
BeantwoordenVerwijderenWat kan je het toch mooi verwoorden altijd! Je zou een boek moeten gaan schrijven....wordt een bestseller, ik weet het zeker!
Gelukkig herstel je goed, hoop zo dat er een periode van rust voor jullie aankomt wbt je gezondheid!! Brand me suf aan kaarsjes, nog steeds...ook al zien we elkaar niet meer, jammer genoeg.
Ik wens je heel veel succes met het bakken van alles wat je maar kunt bedenken, hahaha!
Dikke lieve kus voor allemaal van Sas
Lieve As,
BeantwoordenVerwijderenWat fijn dat de genezing van de operatie voorspoedig verloopt! Al zijn wij met jouw strijdkracht niet anders gewend.
Ik ben het ook met Saskia eens dat je wat met jouw schrijven zou moeten doen. Ik bewonder je schrijfstijl bijzonder!
Volgens mij kan je je 99 blogitems tot nu toe zo bundelen in een boekje. Echter kan me ook voorstellen dat je de inhoud niet met iedereen wilt delen. anyway..
ps. passen die koekjes in het dr. frank dieet ;-)
Liefs ook aan Daan en kids,
Eddie
Lieve Astrid,
BeantwoordenVerwijderenOns leven raast voorbij en we staan te weinig stil over de TGV die over jouw leven heen raast! Heel blij te horen dat de operatie is gelukt en dat je vechtlust onverstoord is. Hopen dat we over een maand met je langs de lijn in het lentezonnetje kunnen staan, en Jan probeert ook een van deze dagen bij je langs te komen, nu hij bij mij woont hier in Naarden heeft hij daar meer gelegenheid toe! Heel veel liefs, Michèle en Jan
Lieve As,
BeantwoordenVerwijderenIk heb wel eens gehoord van een lieve, oude, wijze mevrouw dat bakken en dan voornamelijk taarten/ koekjes en andere lekkernijen, therapeutisch is. Je bent, je doet, je vormt, je maakt, dan laat je het los... en tada! Daarna eet je het op en vul je jezelf met het lekkers dat je gemaakt hebt.
ik kan me er altijd wel iets bij voorstellen. jij ook? Geniet er dan maar lekker van, van dat bakken, misschien is het ergens goed voor?
Sluit me aan bij de rest: uitgever zoeken?
liefs,
breg
Lieve Astrid,
BeantwoordenVerwijderenWeer even hier om te lezen hoe het je vergaat. Op de een of andere manier is het schoolplein daar niet de goede plek voor, wat jij? :-) Had iemand al gezegd dat je er vandaag zo stralend en mooi uitzag? Ik weet niet of je je ook zo voelde, maar toen je vanochtend met die mooie kids van je het schoolplein opliep, vlogen er volgens mij een paar engeltjes om jullie heen. Be strong, girl, en af en toe als je het niet bent/voelt, vertrouw dan maar weer op die engelen. Ze zijn er voor jou!
Liefs, Suus