Need to know basis

Precies 3 volle dagen heb ik me wat minder fit gevoeld, vandaag voel ik me weer top, heerlijk en perfecte timing zo voor t weekend!

Wij worden soms geconfronteerd met uitgesproken meningen van mensen, voornamelijk over hoe ze vinden dat wij om zouden moeten gaan met de informatie over mijn ziekte naar onze kinderen toe. Het valt mij op dat een mening zo makkelijk gevormd is en een oordeel zo snel geveld.
Zo beschouwend van veraf is het misschien heel duidelijk en voor de hand liggend hoe je omgaat met wat je je kinderen precies vertelt in deze situatie. Maar neem van mij aan dat je je niet kunt voorstellen hoe het is om je kinderen ergens te moeten vertellen dat hun moeder kanker heeft en er misschien wel hartstikke dood aan gaat. Meer grond kan er als kind niet onder je voeten vandaan geschopt worden, meer angst kun je een kind niet inboezemen, meer verdriet kan je een kind niet aandoen. Dit zeg ik om aan te geven dat het proces van 'wat vertel ik', 'wanneer doen we dat' en 'met welke woorden' een zeer zorgvuldig, subtiel en emotioneel proces is waar wij als ouders tot in het diepst van onze ziel iedere dag mee bezig zijn en in de allerbeste banen proberen te leiden.
Helaas kregen we in februari geen handleiding mee over hoe je omgaat met kanker en kleine kinderen of over hoe je überhaupt omgaat met deze emotionele marathon. Dat moet je allemaal zelf uitzoeken, uitproberen en ondervinden. En ieder kind en gezin is anders, dus gaat daar weer op z'n eigen manier wel of niet mee om. Uit respect vraag ik dus deze 'opinie-rijke mensen' die mening niet meer hardop te ventileren tot een van ons er persoonlijk naar vraagt.

Dan nog goed nieuws voor alle zelf verklaarde digibeten: jullie zijn geen digibeet! Ik krijg regelmatig emails van mensen die na eindeloos proberen geen reactie kunnen achterlaten op deze blog. Het lag niet aan jullie, maar aan de instellingen en die zijn aangepast. (Niet dat er nog iemand durft te reageren waarschijnlijk na mijn strenge stukje over meningen ;-)! )

x Astrid