The day after

Eens in de zoveel tijd is daar dan die zogenaamde "kankerdag" (het is soms zo lekker om met dat rotwoord te gooien!). Gister 2e chemo gehad en het toedienen deed gelukkig veel minder pijn dan de vorige keer (het medicijn geeft vaatkramp). Vandaag voel ik me belabberd. Ben begonnen aan de "Greys anatomy" dvd, na door bijna al mijn vriendinnetjes versleten te zijn voor dwaas omdat ik nog nooit een aflevering gezien had, maar zelfs Mc Dreamy krijgt mij niet aan het glimlachen vandaag.

Als je je slecht voelt zijn de emoties ook veel intenser. Op dit soort dagen voel ik me heel verdrietig. Alsof ik dan even met de bril van een buitenstaander naar mijn diagnose kijk. Dan slaat de schrik me om het hart en dat besef slaat in als een bom. Niet dat ik me daar op andere dagen niet bewust van ben, maar om te vechten moet je je nou eenmaal concentreren op waar je naartoe wilt en niet op "oh God, wat vreselijk allemaal". Daar win je de oorlog niet mee. Je focust steeds op de hoop die gegeven wordt door behandelingen en ontwikkelingen. Die hoop houd je vast "until proven wrong", dan sta je even stil en voor je het weet heb je alweer iets nieuws gevonden om op te focussen en ga je weer volle kracht vooruit.

Op dit soort dagen na dan, dan doet mijn hele hart pijn. Pijn die zo verschrikkelijk diep gaat. Pijn die niemand weg kan nemen. Pijn waar je doorheen moet om weer plaats te maken voor vechtlust en energie om de marathon uit te lopen. Deze marathon is een ware hel, maar de overwinning zal zoet zijn. (Ga toch nog een rondje Mc Dreamy proberen!)

x Astrid