Alive!

Als er een levensbedreigende ziekte bij je gediagnostiseerd wordt domineert de dood in eerste instantie en lijkt dan allesoverheersend. Het dreigt je leven en beleving te bepalen. Maar eigenlijk is daadwerkelijk doodgaan maar een heel klein moment in het geheel. En dat besef draait alles opeens om: ik lééf tot aan dat eventuele kleine moment, ik laat mij niet geestelijk begrafen en domineren door een diagnose, sterker nog, ik heb mij nog nooit zo intens levend gevoeld!

Ik heb er soms voor moeten vechten om niet alleen nog maar als kankerpatiënt gezien te worden, maar voel me nu oprecht weer m'n gewone zelf. Ik voel me geen kankerpatiënt met af en toe een normale dag; ik voel me Astrid en de moeder-van met af en toe een "kankerdag"; dan maken we een fotootje, gooien we wat gif naar binnen of praten bij over de stand van zaken....bij wijze van spreken dan. Daarbij ben ik laatst toegesproken door Al en die vatte mooi samen "what it takes to win the game" (dank E.).

Zie fragment:



Maandag aanstaande 2e gift chemo. Eerst bloedprikken, dan gesprek met de nurse practitioner om de bijwerkingen te evalueren en daarna het infuus. Zie er niet tegenop, het is het "toegangsbewijs" naar Ipilimumap, de immuuntherapie waar de meest recente onderzoeksresultaten uitwijzen dat het medicijn nog veelbelovender is dan aanvankelijk al gedacht werd. De resultaten liegen er niet om: een deel van de mensen geneest daadwerkelijk met dit medicijn. En daar hoor ik bij!

x Astrid