Ziel pijn

Soms kan het verdriet je zo enorm verlammen, zo overvallen. Alsof je in een bodemloze put valt, er geen keerpunt is dat je weer naar adem laat happen. Het is alsof je verdrinkt in je eigen tranen. Ik heb het niet vaak dat ik zo "grenzeloos" verdrietig ben. Die intens diepe pijn wordt voornamelijk getriggerd door onderwerpen die mijn kinderen aangaan.
Laatst had ik het met een van de juffen over hoe we samen betreffend kind het beste kunnen begeleiden in de situatie ten aanzien van mijn gezondheid. Op dat moment besef ik me opeens dat we het hebben over een kind dat wel eens haar moeder zou kunnen verliezen. En dat kind is mìjn lieve meisje en die moeder dat ben ìk!!

Dieper in je ziel kun je als moeder niet worden geraakt. Het is een horror gedachte die tegelijkertijd in mij de allergrootste strijd- en vechtlust losmaakt die er maar is. Ik kan het wel uitschreeuwen:" IK GA DIT OVERLEVEN!!"

Donderdag weer gesprek in het AVL met een internist over eventuele medicijnen, oriënterend, om goed voorbereid en geïnformeerd te zijn mocht ik dit ooit nodig hebben. Ik zal de arts ook nog even op de hoogte brengen van dit feit!

x Astrid