Chemo?

Melancholisch voel ik me vandaag. Luister naar mooie muziek en stiekem beluister ik de tekst want misschien is het wel iets voor op mijn begrafenis-cd. Gek misschien om dit te lezen, maar ben er zelf al een tijdje mee "at ease". (Heb al mooi lijstje trouwens ;-)!) En no worries, ben alleen at ease met het muzieklijstje, wat ik nog meermalen zal moeten gaan aanpassen omdat het steeds opnieuw volledig gedateerd zal blijken te zijn!

Afgelopen donderdag gesprek gehad met de internist in het AVL. Die had zonder enige nieuwe aanleiding opeens besloten toch met chemotherapie te beginnen op korte termijn. Het ging ook wat laconiek; de goede man bladerde door mijn dossier, scrollde wat door mijn scans en concludeerde dat het tijd was voor chemo. De afweging is dat ik nu fit en sterk ben en wellicht daardoor een grotere response kans heb. Maar voor mijn gevoel speelt het standaard behandel protocol ook een grote rol (ik zelf zie protocollen liever als richtlijn ipv TomTom).
Ik moest wel even slikken, want op deze inhoud was ik niet voorbereid (en ben altijd zeer grondig voorbereid als ik een gesprek heb).
Enigszins overvallen en verslagen verlieten we het gesprek, want hadden in augustus weloverwogen besloten op basis van de scans geen actie te ondernemen (tumoren nl niet meetbaar). Inmiddels hebben we onze eigen arts gesproken en gaan alles opnieuw afwegen, varen op zijn mening, in hem hebben we zeer veel vertrouwen. We horen volgende week meer. Overigens had de internist ook goed nieuws en dat was dat 30% van de patiënten die Ipilimumab gebruiken (het medicijn (immuuntherapie) waar ik na de chemo mee start) worden genezen. Dit had onze "regisseur" uit Rotterdam ook al gezegd, maar een 2e arts die deze woorden gebruikt geeft weer een extra boost, dit was namelijk een jaar geleden niet denkbaar.

In emotioneel opzicht waren de afgelopen dagen heel intensief door de plotselinge 'change of plan' zonder aanleiding. Maar de boodschap dat ik hiervan echt kan genezen zorgt voor veel extra vechtlust.

x Astrid