Dubbel

Alles is zo dubbel. Ik ben enerzijds verliefd op het dagelijks leven, de dagelijkse "ik kan het me s'avonds niet meer herinneren-momenten" en aan de andere kant wil ik ieder moment intens beseffen. Maar bij het beseffen hoort ook het emotioneel beleven van de ziekte. En die ziekte wil ik me juist zo min mogelijk beseffen, dus begeef ik me maar weer zo snel mogelijk in het dagelijks leven. Ik slinger heen en weer tussen twee redelijke uitersten; beide in positieve en negatieve zin.

Ik zou bij wijze van spreken het liefst de hele dag koekjes bakken met de kinderen en tegelijkertijd zou ik heel graag aan alle 3 een hele lange brief schrijven, voor later, just in case. En als ik koekjes aan het bakken ben, ben ik bang dat ik essentiële dingen uitstel en daarmee speel met afstel. Maar het schrijven van die brieven brengen me weer te dicht bij mijn allergrootste angst.

Besef me dat ik goed ben geworden in het "parkeren" van de ziekte. Heb ook (op dit moment) veel geluk, want heb een ziekte, maar ben niet ziek; dat vergemakkelijkt 't parkeren. Maar afgelopen week toen ik mijn hele verhaal aan iemand in detail vertelde, was ik opeens heel verdrietig door het besef dat dat afschuwelijke verhaal over mij ging.

Nu even terug naar het dagelijks leven: de verbouwing. Daan is weer aan het werk; afschuwelijk ongezellig en mis hem enorm. Mijn dagelijks leven bestaat sindsdien voornamelijk uit gipsplaten, mdf platen, glazen platen en latjes, heel veel latjes. De 1e reactie van iedereen die komt kijken is:" wow, wat knap dat jullie nog niet zenuwachtig zijn!" De verhuizing staat 29 september gepland en inderdaad, het lijkt alsof we vorige week begonnen zijn met verbouwen. Maar de bouwbegeleider glimlacht nog steeds (welliswaar vanaf zijn zonovergoten vakantieadres), dus blijven wij dat ook maar doen!

x Astrid