De upside

Nu, een half jaar na de diagnose van de uitzaaiingen en 4 jaar na de diagnose van het melanoom, kijk ik een stuk genuanceerder naar de ziekte kanker. Laat ik het zo zeggen, ik associeer het niet meer louter en alleen met de dood, chemo's, bestralingen etc. Die aspecten zijn niet weggenomen, maar er zijn wel een aantal aspecten aan toegevoegd. Er zijn namelijk ook veel goede dingen die je pad kruissen bij zo'n ziekte. Bijvoorbeeld de hoeveelheid mooie mensen om je heen die intens meeleven en je helpen het leven zo ongecompliceerd en normaal mogelijk door te laten gaan, de kaarten en berichtjes van mensen die je al heel lang niet gesproken hebt of eigenlijk helemaal niet zo goed kent. De diepgang in sommige vriendschappen die een vrije val maakt. De kleine dingen die het weer winnen van alle grote en de betekenis van "stressvrij zijn" tot diep in je ziel voelen na een uitslag als vorige week. De ziekte brengt je in het hart van je kwetsbaarheid en daarmee ook terug naar de essentie van je eigen bestaan. Het is op een rare manier zelfs een verrijking van het leven.( Begrijp me niet verkeerd, ik was liever blond, naïef en zonder vrienden gebleven!)

Voor ik zelf een patiënt in het NKI- AVL was dacht ik dat het niet mogelijk zou zijn om nog te kunnen lachen in het leven, dat je leven fulltime negatief zou worden beheerst door de ziekte, je gezin continue zwaar gebukt zou gaan onder de onzekerheid en stress. Maar het mooie is dat een mens gemaakt is om te overleven, altijd opzoek zal gaan naar hoop. Zich daarmee snel aanpast aan de nieuwe situatie, die probeert te accepteren en daarin een nieuw startpunt zal zoeken.
Ons gezinsleven wordt totaal niet overschaduwt door de ziekte, er heerst absoluut geen sombere sfeer hier in huis en ik schiet niet continue vol als ik naar onze overheerlijke kinderen kijk.

We leven met de dag en vandaag was die werderom prachtig!

x Astrid