Ik realiseer me dat het voor iedereen in onze omgeving moeilijk is om met mijn "kwaal" om te gaan. Ik hoor een aantal van jullie al denken "kwaal", dat is een regelrechte ontkenning! En ja, dat is het op een bepaalde manier ook. Een bewuste en (bijna altijd) gecontroleerde ontkenning. Ik ben me zeer doordrongen van de diagnose en ken de cijfers; ze zijn niet knap. Maar ik denk graag in oplossingen en mogelijkheden. Er zijn mensen die dit overleven en ik ben een van hen. Daarbij konden we ons 20 jaar geleden niet voorstellen dat we voor AIDS een medicijn zouden vinden. Nu is AIDS een chronische ziekte (als je medicatie krijgt). Ik ben ervan overtuigd dat we in de behandeling van mijn "kwaal" en uberhaupt alle vormen van kanker heel dichtbij een enorme kentering zitten.
Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. Daar is geen goed of fout in. Ik merk dat mensen het soms moeilijk vinden om mij/ons te benaderen, aan te spreken of thuis binnen te vallen. Ik kan me dat goed voorstellen, je weet ook niet waar iemand in het proces staat. Maar ik persoonlijk vind het heel fijn als het leven gewoon doorgaat, mensen vooral contact blijven zoeken en de dagelijkse rompslomp blijven benoemen. Je voelt je al zo'n "outsider", doordat weinig mensen (GODZIJDANK) een referentiekader met je delen. Als ik tekstloos ben staat mijn telefoon op stil, als bezoek teveel is dan zal ik het eerlijk zeggen en als ik chagrijnig ben zit ik hoogst waarschijnlijk aan de rode wijn, dus schuif dan vooral aan!
Ik voel me weer heel goed na de bestraling (behalve dan dat ik zonder te auditeren mee kan doen aan Star Trek ivm vochtophoping in mijn gezicht..!). Maar dat trekt weer weg hebben ze beloofd.
En wederom dank voor alle lieve gedachten, kado's, bloemen, kaartjes en natuurlijk die fantastische kaarsjes!!
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Lieve Astrid,
BeantwoordenVerwijderenZat vorige week of misschien was het alweer 2 weken geleden in W'naar. Werd mij gevraagd door het digibete stel daar om even te helpen met een mail voor jou naar Amerika. Dat was nog niet zo lastig, wat ik wel heel lastig vond was om jouw verhaal te lezen. Dit stuk omschreef redelijk gedetailleerd, voor zover ik het ook kon begrijpen, jouw situatie. Wat een ongelooflijke KUT kwaal, zo dat is er uit. Kan het eerlijk gezegd ook niet anders formuleren. Als ik je blog zo lees is Daan een enorme steun en is hij overal bij. Dat moet toch wel een goed gevoel geven. Ook fantastisch hoe je alles kan omschrijven wat er met je gebeurt. Hoe is met je smurfjes, worden deze door oma's en opa's opgevangen. Wij zijn in feb gaan skieen en Maud heeft de laaste dag haar beentje gebroken. Meisje is er helemaal van ondersteboven. Zit in het gips tot aan het lies en het doet nog steeds veel pijn. Omdat pappa en mamma hier nog moeten werken logeert zij voor een weekje bij opa Lopes in Hattem. Mis die kleine meid wel, nu je haar juist veel aandacht wilt geven. Sorry, dit zijn dan mijn zorgen. Denk niet dat ik er een blog mee kan vullen of in ieder geval geen die interessant is voor andere om te lezen.
Lieve schat, ik vind het allemaal vreselijk en denk veel aan jou en jullie. Hou je onwijs taai en heeeeeeeeeel veel sterkte. Ik blijf je volgen.
dikke zoenen
Roeland en Nathalie en kids.
roeland@balluseck.nl
Hey lieve As,
BeantwoordenVerwijderenDaar heb je ook gelijk in, iedereen gaat anders hiermee om...Zoals ik al eerder heb gezegd neem ik mijn petje af hoe jullie hiermee omgaan....het is loodzwaar, maar toch weet je met humor en zelfspot en grappige opmerkingen erover te schrijven! Top echt....dat maakt het dragelijker, denk ik...Zo zou ik, als het mij persoonlijk zou treffen, ook reageren, kan ik me zo voorstellen!
Dat mensen om je heen soms niet weten of ze wel kunnen bellen, langs kunnen wippen etc, dat is ook heel begrijpelijk...inderdaad,zoals je al zei, omdat je niet kan peilen waar het proces precies zit...misschien zitten jullie er net even doorheen of willen jullie het er net even niet over hebben en dan wil je geen stoorzender zijn, door te bellen ofzo...
Maar het is zeker het fijnst als alles om jullie heen, doordraait net als altijd, dus ook de gewone dingen, beslommeringen, verhalen van vrienden en familie om jullie heen aan te horen en mee te beleven.
Ik hoop je ook snel even te zien en je helemaal op de hoogte te brengen van mijn situatie nu op school en in de praktijk! Zal dan ook gauw ff de foon pakken en een afspraak maken wanneer het uitkomt dat ik even langskom...En mocht je dan een chagerijnig moment hebben, dan schuif ik meer dan graag aan met een glas wit hahaha
lieve zoen, Sas