One down

De kop is eraf, nummer 1 zit erin. Unheimisch is het wachten op je 1e chemokuur. Geen idee wat je te wachten staat en geen idee hoe je je gaat voelen (alleen dat al maakt je ziek). Daarom geeft het afstrepen van die eerste kuur een enorme opluchting. Morgen is de drill in elk geval bekend en levert geen extra stress op. Daan laat alles in totale rust op zich af komen. Hij ligt nu in bed en voelt duidelijk dat ze gestart zijn vandaag.

Ik ben in een totale combat mode en schiet op alles wat beweegt, kan daar even helemaal niks aan doen. Vanochtend op de afdeling ben ik na 2 uur wachten eens gaan informeren of de chemo voor Daan al was gearriveerd (wordt ter plekke door laboratorium gemaakt). Die was blijkbaar allang op de afdeling, maar de verpleegkundige van Daan kon geen infusen prikken en haar collega's waren druk want ze moesten nog patiënten wassen (quote) dus we moesten maar even geduld hebben...(aanleggen infuus kost niet meer dan 2 minuten).
Heb ze toen uitgelegd dat kanker en geduld niet echt lekker combineren en geen infuus kunnen aanleggen op zo'n afdeling het vertrouwen ook niet echt ten goede komt... Heb ze ook maar even verteld dat als er niet binnen 15 minuten een infuus in z'n arm zat (die chemo wordt nl met een rede geen dag van tevoren klaar gemaakt) ik hem zelf naar de dagbehandeling zou rijden en daar een infuus ging regelen. Vijf minuten later zat Daan op de OK (?!) en daar is uiteindelijk het infuus geprikt (hebben het over een gewoon infuus in onderarm). De rest van de dag ben ik doodgezwegen op de afdeling, maar de chemo kon worden aangehangen.

Tot en met zaterdag krijgt Daan chemo, dan 2 weken rust. Het komt zoals het komt en mijn grote held is zo verschrikkelijk dapper en sterk!

x Astrid