Ik voel me bang. Bang voor de chemo die er aan komt, bang om dood te gaan, bang om mijn kindjes te moeten achterlaten, bang om Daan te moeten laten gaan, bang om de controle te verliezen, bang voor de toekomst omdat die zo onzeker is en vooral bang om mijn vertrouwen te verliezen, want dan slaat bang zijn om in doodsangst.
Met nu een concrete datum voor de chemotherapie en de "intercity trein" die dinsdag weer komt voorrijden komt die rot ziekte weer heel dichtbij. En ik voel me zó goed, zó fit en zó gelukkig dat ik merk dat m'n hele ziel en zaligheid protesteert tegen alles wat op stapel staat. Ik heb geen zin, ik wil niet, ik wil gewoon lekker ruzie blijven maken met mijn schilders, me ergeren aan de rij bij de kassa en lekker zeuren over kleren die in de hoek gegooid worden aan het einde van de dag.
Tegelijkertijd heb ik helemaal geen tijd voor angst en zelfmedelijden (medeleven kun je nu eenmaal niet tonen naar jezelf ;-)), moet me gaan opladen voor donderdag, me weer schrap gaan zetten en die angst omzetten in een meedogenloze drive om er weer voor te gaan. Want ik KAN, ik ZAL en ik GA dit winnen, linksom of rechtsom, t kan me niet schelen hoe, maar winnen zal ik, voor m'n kindjes, voor Daan en voor mezelf, want het leven is zóo verschrikkelijk mooi.
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Je bent de grootste kanjer die ik ken echt !!
BeantwoordenVerwijderenEn je gaat dit ook overwinnen....Het is helemaal niet gek dat je dit gevoel hebt, alles om je heen is meer dan dierbaar en ik weet zeker dat je daar nog zoooo lang van mag genieten....
Sterkte lieverd!
Kussssssss Saskia
Beste Astrid.
BeantwoordenVerwijderenBen totaal "unknown" voor jou.
Volg je blog echter al, vanaf het eerste begin.
Toevallig op "verzeild" geraakt (met vele raakvlakken).
Heb geen medelijden, wel medeleven..
Respect, voor hoe jij dit allemaal ondergaat..,
Je moet echter ook dankbaar zijn(klinkt misschien belachelijk).
Je draagt "je lot" met verve.
En natuurlijk, het leven is een "afspiegeling".
Mensen "spiegelen" zichzelf altijd.
Zoekend naar een "maatstaf"..,
om zichzekf te plaatsen.
Jij hebt wel het " LEF " alles te relativeren en CARPE DIEM.
Kortom : angst is een slechte raadgever,
JIJ krijgt nog heel veel kansen!
Kim.
Lieve Astrid,
BeantwoordenVerwijderenWat een ongleloofelijke drive!, Wat ben jij een sterke, vrolijke, down to earth, genietend, postief en multi-task woman. Jij gaat dit overwinnen, samen met Fem, Chris, Fien en Daan, als een bulldozer vooruit, niemand die je zal stoppen.
Liefs,
Quirine
Goedenavond dappere mooie vrouw!
BeantwoordenVerwijderenGelukkig is je trap weer zand en aarde vrij .... nu je bed nog?!
Jou kracht, drive en wil doet me telkens denken aan een tekst en wel deze;
je bent wat je diepe, bezielde wens is.
Zoals je wens is, zal je wil zijn.
Zoals je wil is, zullen je daden zijn.
Zoals je daden zijn, zal je lot zijn.
(uit boek van Chopra)
De aannemers je huis en jij nog even een goede shot halen. You go girl!
Lfs. masjenka
Lieve Astrid,
BeantwoordenVerwijderenIk volg jouw blog trouw en word geinspireerd door jouw vechtlust, jouw positiviteit, jouw eerlijkheid en jouw genot van het leven. Jouw leven als moeder van kleine kindjes is zo herkenbaar (ook al speelt mijn leven zich af aan de andere kant van de plas) en ik barst regelmatig in lachen uit om opmerkingen van jouw kindjes. Ik heb zo ongelooflijk veel vertrouwen in jouw genezing. Mijn moeder werd 16 jaar geleden verteld dat ze haar testament maar snel moest maken maar mede dankzij haar vechtlust en positieve instelling wandelt ze nog steeds op deze mooie aarde rond (iets langzamer, ze is tenslotte 81). Tegen alle verwachtingen in! Dus geloof vooral in jezelf, ga ervoor en zet hem op.
Veel liefs uit SF, Saskia