Kielhalen

Waar zal ik eens met m'n verhaal beginnen; zal ik starten met hoe graag ik onze schilder zou willen kielhalen of beginnen met dat ik bij nader inzien toch een hekel aan duitsers heb (mensen die mijn vader kennen zeggen nu dat ik erfelijk belast ben..)

Ik begin toch maar met het kielhalen, doodzonde dat ze dat tegenwoordig niet meer doen met dissidenten, zou de traditie graag in ere herstellen. Onze schilder kondigde vanmorgen nl doodleuk aan dat hij er geen zin meer in heeft. Hij heeft een geschil met onze bouwbegeleider en daar komen ze niet uit. "Sorry, mevlouw, daar kennen we niks an doen". De heren zijn op de hoogte dat ik volgende week of de week erna met chemotherapie begin wat het extra pijnlijk maakt. Hierdoor zitten we nu zowiezo tot half november in de chaos (oorspronkelijke oplever datum was 1 september). De keuken is niet te gebruiken, wij ontbijten, lunchen en dineren op de rand van ons bed. Geen probleem, krijgt niemand iets van, maar het einde moet wel in zicht blijven en dat zicht is momenteel zeer beperkt. Ben niet snel a-relaxed, maar dit was net 1 berichtje teveel vanmorgen.

Licht overgevoelig bracht ik vervolgens de kindjes naar school en juist op dat moment besluit mijn zoon toch alsnog over te stappen op de "boom, roos, vis" methode en legt met zijn letterdoos de zin "mama is lief" neer... volgens mij was z'n overhemd helemaal nat van de tranen die ik onopvallend probeerde te drogen achter z'n rug.

Dan nu die duitser. Deze arts heeft de gave (in combinatie met een ongelukkig accent) om in een 10 minuten consult iedere vorm van optimisme, hoop en positieve energie te doen verdampen. En hij bedoelt het ongetwijfeld allemaal veel minder ongelukkig dan dat het er uitkomt, maar heb besloten dat ik op een punt in mijn leven zit dat ik aan die 'mogelijke onhandigheid' even HELEMAAL GEEN BOODSCHAP HEB!

Hebben afgelopen maandag in Rotterdam met de 'regisseur' gesproken en na dat gesprek heb ik bijna "zin" gekregen in de chemotherapie. Hij heeft in alle rust zeer duidelijk uitgelegd dat deze chemo geen negatieve invloed heeft op je immuunsysteem, er zijn zelfs aanwijzingen dat het een positief effect kan hebben. De chemotherapie wordt toegediend 1x in de 3 weken (dagbehandeling) en de bijwerkingen zijn nihil. De dag van toediening (intraveneus) en de dag erna kan je je grieperig voelen en de week na toediening vermoeid. Ik verlies niet mijn haar.
We gaan nu eerst een hoge dosis CT scan maken (straling staat gelijk aan 200x 1 rontgenfoto...., klinkt goed). Aansluitend heb ik een gesprek met de internist en de nurse practitioner (verpleegkundige die de chemo begeleid). Hoor deze week wat de exacte data zijn.

Ik heb na het gesprek met onze arts uit Rotterdam een heel goed gevoel bij de beslissing om hiermee te beginnen. Hij vertelde dat de kans op een positieve respons (stabiliteit of regressie van de tumoren) 3x zo groot is omdat de plekjes reeds stabiel en piepklein zijn en ook de locatie van de 3 plekjes is gunstig. Hij was vol vertrouwen en wij daarmee ook!

x Astrid