Ramptoerisme

Na het grote triomf gevoel en de weer gestabiliseerde adrenaline productie komt eindelijk die ontspanning. En daarmee ook een beetje de pijn. De pijn van het besef. Vind het soms moeilijk om om te gaan met de beperkte zekerheid van een paar maanden. Zodra je langere termijn gaat denken voel je het ankertje uit gaan. Nu heb ik gemerkt dat ik relatief goed en positief kan leven in het hier en nu, maar er zitten soms dagen tussen dat ik stiekem heel erg verlang naar morgen en de zekerheid zou willen hebben dat ik samen met Daan onze kinderen groot mag brengen.

Toen ik deze blog startte besefte ik me dat er ook mensen mee zouden lezen die mij persoonlijk niet kennen. Geen enkel probleem, zolang je maar ergens een link met me hebt. Inmiddels sluiten zich namelijk ook heuse blogspotters zich aan als volger van dit blog; mensen die noch met mij, mijn familie, vrienden en noch met vrienden van onze vrienden enige connectie hebben. En als ik dan bekijk welke blogs zij allemaal volgen (dat kun je zien), dan zie ik daar een lijst van allemaal blogs die gaan over zieke mensen en kinderen. Ik voel me dan net een goedkope real life soap... je reinste ramptoerisme als je het mij vraagt!

Afgelopen weekend familie tournooi gehad met 6 hele brakke ouders (ok, ik was heel brak en lap de rest er graag bij!) en 8 onstuimige hockeytalenten van 7 jaar en jonger... Natuurlijk op een haar na de titel misgelopen!
Verder hebben de kinderen afgelopen week het nieuwe huis wat opgeknapt. Met vriendjes en vriendinnetjes hebben ze met verf de nog te stucen muren wat bijgewerkt, zie hieronder het resultaat.
Kom overigens net onverrichter zaken van de endodontoloog (tandarts gespecialiseerd in wortelkanaal behandelingen) vandaan, die is 50 minuten bezig geweest met mij proberen te verdoven zonder enig resultaat... na 5x extra bijspuiten hebben we de behandeling maar afgeblazen, ik reageerde volledig 0,0 op de verdovingen. De tandarts zei: "blijkbaar verzetten je lijf en geest zich enorm"...en dat zou zomaar eens kunnen!

De stormbaan


Het klusteam


...in actie


Life is good!

x Astrid