Goodbye

Het is goed zo, het verhaal is verteld, zelfs inclusief toegift. Alle emoties passeren nu voor de tweede keer de revue en de conclusie die ik daaruit kan trekken is dat de ervaringen uiteindelijk vrij universeel zijn. Een geruststellende gedachte die deze punt voor mij alleen maar bevestigd.

Het wordt tijd om weer naar morgen te gaan kijken, de draad van het 'normale' leven weer op te pakken (al heb ik geen idee meer hoe dat er ook alweer uitzag, maar dat biedt alleen maar nieuw perspectief). Ik heb sterk de behoefte het boek te sluiten, in elk geval het openbare gedeelte ervan.

Dit blog heeft mij in de storm van gebeurtenissen helpen verwoorden wat er allemaal speelde. Daardoor heb ik aan veel, vaak heftige emoties tekst kunnen geven en voor mezelf de rust in het verhaal kunnen houden. Onze omgeving was altijd uit eerste hand geïnformeerd, waardoor de verhalen niet nog spannender werden dan het al was en het dagelijks leven niet nog meer gedomineerd werd door de kanker dan strikt noodzakelijk.

Wij zijn de afgelopen 21 maanden omringd door zoveel mooie en lieve mensen, daar zijn we allebei helemaal stil van. We hebben op de meeste berichten door alle hectiek niet persoonlijk kunnen reageren, maar hebben elk smsje, berichtje, kaartje, voicemailtje en cadeautje gelezen, bewonderd en vooral gevoeld. En ieder teken van meeleven heeft ons een stukje sterker gemaakt. Zonder onze omgeving en alle mooie en lieve woorden weet ik niet of we zo rechtop hadden kunnen blijven staan. Dank jullie wel klinkt zo nietig voor wat ik eigenlijk voel.

Wij gaan nu weer opbouwen hier en dit gezin rustig laten landen in de normale wereld.

Je kunt het leven nou eenmaal niet regisseren, maar wat je doet met hetgeen je pad kruist kun je wel zelf bepalen. Mij is daardoor nooit iets afgenomen, slechts heel veel gegeven!

x Astrid