Merk dat het soms ingewikkeld is voor mensen als je plots geconfronteerd wordt met iemand die een ernstige ziekte heeft in je omgeving. Het is ook vreselijk lastig, want er bestaat helaas geen "handleiding" voor hoe je daarmee om kan gaan, het is namelijk zo verschillend van persoon tot persoon en zelfs per persoon van dag tot dag hoe men de ziekte beleeft.
Merk ook aan mijn omgeving dat het soms moeilijk voor ze is om duidelijk te krijgen wat ze precies voor ons kunnen doen. Want iedereen voelt zich vreselijk machteloos en wil heel graag iets doen, wat Daan & ik ongelooflijk waarderen (you have no idea!!). Ik besef me dat ik een lastige "patiënt" ben, want ik doe dingen graag zelf en geef dingen niet makkelijk uit handen. Dat heeft voor een groot deel te maken met het feit dat ik voor onze kinderen de situatie thuis zo onverstoord mogelijk probeer te laten doorlopen. Ze hebben al te maken met zoveel onrust en probeer daar dus het minimale aan veranderingen aan toe te voegen. Daarbij wil ik ook zo verschrikkelijk graag gewoon Astrid blijven, het is juist het dagelijks leven wat er voor zorgt dat het leven gewoon doorgaat. Ik beloof dat als het echt nodig is ik niet zal schromen meteen te bellen en iedereen in te zetten (om daarna zo snel mogelijk t roer weer over te nemen ;-)!!)
Laatst was er iemand persoonlijk diep beledigd omdat ik vaak de telefoon niet opneem, niet altijd reply op emails of netjes bedank voor bloemen. Ik hoop oprecht dat mensen genoeg vertrouwen in mij en zichzelf hebben om te beseffen dat het wel eens helemaal niets met hun te maken zou kunnen hebben... En dat ik in deze fase van mijn leven niet bezig ben met het tellen van smsjes, emails en bloemen, maar slechts probeer te overleven in de meest letterlijke zin van het woord. En God vergeef me dat dat soms wat minder sociaal geaccepteerd gedrag met zich meebrengt!
Ik wil iedereen nogmaals laten weten dat ik juist overlééf door alle smsjes, emails, kaartjes en berichtjes in welke vorm dan ook. Als ik een onderzoek heb zijn het al die lieve gedachten van jullie die ik in mijn hoofd terug lees en waardoor ik me nooit alleen voel in zo'n machine. Naast mijn kindjes en Daan zijn het jullie who keep me alive, al reageer ik er niet altijd op (omdat mijn hoofd simpelweg overstroomt van alle gebeurtenissen en emoties), ik lees en voel alles tot in het diepst van mijn ziel. Trust me...
x Astrid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
begrijp je..
BeantwoordenVerwijderenblijf zoals je bent, niks mis mee.
sterker nog,
respect groeit..!!
Caro.
Lieve As, zelden plaats ik een reactie op je blog, maar nu moet ik reageren. Ik word zo intens boos en verdrietig om de onwetendheid en het gebrek aan empathie bij zoveel mensen. Volgens mij is de bedoeling van liefde/meeleven, dat je geeft zonder iets terug te verwachten, of geven mensen alleen om daarna in hun ego gestreeld te kunnen worden?! Wat een narcisme! Het is stuitend en verdrietig dat jij je ook nog met dit soort negatieve energie moet bezighouden. Het is al bewonderenswaardig, de manier waarop jij juist door blijft gaan met alle dagelijkse beslommeringen en futiliteiten. Je bent een prachtmens: lief, empathisch en wijs. Jij zal altijd op zoek gaan naar het positieve i.p.v. het negatieve, daar ligt jouw kracht! Ik wens diegenen die jou nu belasten en kwetsen veel wijsheid en sterkte toe, in de hoop dat er ooit een moment in hun leven zal komen, dat ze de essentie van het een en ander zullen bevatten. Excuses voor deze emotionele en wellicht wat explosieve reactie, maar "liever geschuwd om mijn waarheid, dan gezocht om mijn schijn..." Dikke zoen, Suus
BeantwoordenVerwijderen