Een lief gesprek

Gelukkig viel het allemaal mee met de as wolk en zijn we weer terug in Bussum. Uiteraard zijn we vertrokken met strak blauwe hemel en 21 graden..

Kinderen zijn soms heel confronterend. Ik leg net Femmetje in bed en plots is ze helemaal verdrietig. Als ik vraag wat haar verdrietig maakt vertelt ze dat ze me "gewoon heel erg lief vindt" en "zo lief, dat ik er helemaal van moet huilen mama...". Ik heb haar verschrikkelijk stevig vastgepakt en verteld hoeveel ik wel niet van haar houd en dat dat het mooiste compliment is wat ik ooit heb gekregen.
Daarna vertelt Fem me dat ze zeker weet dat ik wel 101 jaar oud word, net als Sinterklaas.. (wat spookt er allemaal door zo'n lief klein bolletje..) Ik heb haar beloofd dat ik daar alles, maar dan ook alles voor zal doen. Al onze tranen worden weer gedroogd en vol vertrouwen is ze heerlijk gaan slapen.

Als ik naar beneden loop overvalt me het afschuwelijke besef dat ik gewoon nog drie kinderen heb die in Sinterklaas geloven! Ze zijn nog zo verschrikkelijk jong. En ik ook; ik ben potverdomme pas 36 en moet nadenken over wat en hoe als het onverhoopt niet goed afloopt. Welke 'afschuwelijke' stiefmoeder een moederrol gaat spelen in het leven van MIJN kinderen. Wie ze zal oppakken als ze vallen, wie er gênant hard zal applaudisseren na een voorstelling of wie er met ze mee huilt bij hun 1e liefdesverdriet. Dat zijn vragen waar je je pas mee bezig hoort te houden als je 80 bent, als je kinderen veilig zijn uitgevlogen zodat je daar geen antwoord meer op hoeft te geven. De gedachte aan hun verdriet en de eventuele beschadiging van hun basis is onverteerbaar, gekmakend. Het maakt me tevens nog strijdvaardiger om deze ziekte te overwinnen. I will.

Fem doet me nogmaals beseffen dat er geen grotere liefde is dan de liefde voor je kinderen; het is de enige liefde die het wint van jezelf. Wat een geschenk.

x Astrid